Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik ben niet iemand die direct in de bres springt voor het eerste de beste onrecht dat mens, dier of milieu wordt aangedaan en met actieborden de straat op rent. Ik ben meer van het stille gevecht. Ik weiger gewoon om een bepaald product te kopen of ik zet mijn handtekening onder een petitie.
Goed zijn voor mens, dier en milieu kan op vele manieren. Met een donatie, het tekenen van een petitie, mijn mening op te schrijven, een facebookpagina te ‘liken’ of door een video door te sturen. Bijvoorbeeld voor een campagne van Foodwatch, een organisatie die opkomt voor het recht van consumenten op eerlijk, veilig en gezond voedsel (onlangs nog in het nieuws vanwege hun kritiek op het schoolontbijt, waarbij voedselproducenten de tafels van de kinderen vol zetten met te zoete, zoute en vette producten en groente en fruit gemakshalve achterwege werd gelaten.) Of Avaaz.org, een online campagnenetwerk dat de kracht van het wereld wijde web gebruikt om mensen in staat te stellen actie te ondernemen voor dringende problemen, zoals de verdwijning van het tropisch regenwoud. Maar ook een organisatie als Natuurmonumenten, die pleit voor bescherming van de otter en de kerkuil. Of Greenpeace, die dankzij de handtekeningen van duizenden mensen wereldwijd kledingmerken zover kreeg om te stoppen met het lozen van giftig afvalwater. En zo zijn er nog veel meer te noemen.
Voor mij is het maar een kleine moeite om deze mensen en organisaties te ondersteunen. Gewoon vanuit mijn stoel. Maar wel met resultaat.
De bus is twee minuten te laat als ik instap. Dat moet geen verschil maken voor de treinaansluiting. En dat doet het ook niet. Keurig op tijd, met nog enkele minuten te gaan, stap ik het perron op. Oeps, de trein heeft wél vertraging. Slechts vijf minuten, maar nu heeft het wel invloed op de volgende verbinding.
Voor onze deur staan twee auto’s. Sinds ik gestart ben met mijn blog, voel ik me steeds meer schuldig over het feit dat het twee auto’s zijn. Langzaam aan vraag ik me af hoe het leven eruit ziet als we maar 1 auto zouden hebben. Misschien denk je nu, wat een onzin, ik heb er ook maar één (of misschien helemaal geen), dat kan heel goed! Maar als je gewend bent dat je altijd een auto tot je beschikking hebt, dan zal het op zijn minst toch heel hard wennen zijn als dat niet het geval is.
Biologisch Europees keurmerk: garandeert goede milieu- en dierwelzijnsnormen. Het keurmerk wordt onafhankelijk gecontroleerd.
EKO: Nederlands keurmerk voor biologische landbouw, met milieu- en dierenwelzijnseisen.
Demeter: keurmerk voor biologisch-dynamische landbouw.
Erkend streekproduct: keurmerk met eisen op gebied van milieu, dierenwelzijn, kleinschalige recreatie en regionale werkgelegenheid. En aandacht voor behoud van cultuurlandschappen.
Beter Leven keurmerk, 1, 2 of 3 sterren: keurmerk van de Dierenbescherming en garandeert alleen dierenwelzijn. Hoe meer sterren, hoe beter.
Milieukeur: keurmerk met criteria voor aardappelen, groente en fruit die het milieu minder zwaar belasten dan vergelijkbare producten.
MSC: keurmerk voor duurzaam gevangen wilde vis. De vangstmethode beschadigen de natuur niet en vissoorten worden niet overbevist.
ASC: garandeert verantwoorde viskweek en stelt eisen op gebied van milieu.
UTZ Certified: keurmerk op koffie, thee en chocolade dat duurzame productie en een eerlijke prijs voor boeren garandeert.
Max Havelaar/fairtrade: keurmerk dat een eerlijk prijs voor boeren in ontwikkelingslanden garandeert. Het let ook op naleving van milieuregels.
Rainforrest Alliance: keurmerk voor milieu en eerlijke handel in landen waar regenwoud groeit. Voor koffie, thee, chocolade en bananen.
Fair for life: keurmerk voor tropische producten dat garanties geeft voor milieu en eerlijke handel.
Bio+: is geen keurmerk, maar een merknaam voor biologische producten. Te vinden bij supermarkten zoals Plus, Jumbo en Coop.
Bio-oke: is geen keurmerk, maar een merknaam voor biologische producten. Te vinden bij supermarkten zoals Digros, Bas en Dirk.
Biotrend: is geen keurmerk, maar een merknaam voor biologische producten. Te vinden bij supermarktketen Lidl.
Aangezet door de 65 euro aan kostenbesparing nu ik onze extra koelkast de deur uit doe (zal hem even goed schoonmaken en dan op Marktplaats plaatsen) kijk ik enthousiast het huis rond om te ontdekken waar ik nog meer onnodig energie verbruik. Ik weet zeker dat energiebesparing overal te halen valt.
Ik heb thuis geleerd dat afval in de prullenbak hoort. Dat zit er diep in bij mij. Ik gooi niks op de grond. Ik durf het niet eens, al is er in een straal van een kilometer niemand om mij heen. Alleen een klokhuis belandt nog wel eens in de bosjes. Ik heb altijd geleerd dat een klokhuis binnen 14 dagen afgebroken is. Of opgegeten. Maar ik kan tot ellende toe met een kauwgom in mijn mond rondlopen die al helemaal nergens meer naar smaakt, alleen omdat ik geen papiertje bij me heb waar ik hem in kan bewaren. Op de grond gooien, aan een boom plakken, nee, dat doe ik niet. Stel dat er een beestje met zijn pootjes in vast blijft steken!
Het resultaat van het stroomverbruik van onze tweede koelkast heb ik zojuist afgelezen. In 24 uur tijd heeft hij 0.8 kWh verbruikt. Doen we dit x 365 dan verbruikt deze koelkast dus 292 kWh per jaar. Dat maal de kosten van energie (1 kWh kost zo’n € 0,23) kom ik uit op iets meer dan 65 euro per jaar. Tijd voor energiebesparing.
Ik woon met man en kind in een fijn huis in Assen. Van buiten ziet het er leuk uit, en van binnen ook. En comfortabel is het zeker. Sinds ik deze blog ben begonnen, kijk ik echter iets anders aan tegen alle fijne apparaten die we in huis hebben. En bedenk ik me twee dingen:
Vandaag begint de