Wanneer ik op een feestje ben, praat ik graag over mijn blog. Ik ben benieuwd hoe andere mensen aankijken tegen duurzaamheid. Meestal gaan de gesprekken over eten. En dan realiseer ik me weer dat je vaak denkt dat je het goed doet, maar eigenlijk met open ogen in de marketingtrucjes van de grote voedselfabrikanten trapt.
Het ging mij net zo. Als ik woorden las als ‘gezonde keuze’, ‘in balans’, ‘verantwoord’, ‘origineel’, ‘met multivitamine’, ‘authentiek’ of ‘natuurlijk’, dacht ik dat ik een goede keus had gemaakt. Doe er nog een logo op van een leuk klavertje vier, zet een groen vinkje of plaats een foto van een koe in de wei, en ik dacht dat ik op en top duurzaam bezig was. Maar niks is minder waar. Veel van deze ‘gezonde’ producten zitten namelijk vol suiker en e-nummers. Er is weinig ‘authentieks’ aan. De woorden, logo’s en foto’s zijn onderdeel van een marketingtruc van de grote voedselfabrikanten. Greenwashing wordt dit genoemd: een product (of bedrijf) doet zich groener of maatschappelijk verantwoorder voor, dan het product/bedrijf daadwerkelijk is. En daarmee worden jij en ik, de consument, op het verkeerde spoor gezet.
De consumentenorganisatie Foodwatch probeert dit onder de aandacht te brengen. Foodwatch nomineert jaarlijks Het Gouden Windei: de prijs voor het meest misleidende product. Het product dat gezondheidsclaims ten onrechte op de verpakking zet. Deze actie heeft echt mijn ogen geopend. En natuurlijk heb ik gelijk gestemd: op Capri-Sun Multivitamin. Op de verpakking staat ‘drank met vruchtensappen en bronwater’, terwijl het drankje bestaat uit slechts 12% vruchtensap uit concentraat, en bijna net zoveel suiker bevat als Coca-Cola!
Aangezet door de 65 euro aan kostenbesparing nu ik onze extra koelkast de deur uit doe (zal hem even goed schoonmaken en dan op Marktplaats plaatsen) kijk ik enthousiast het huis rond om te ontdekken waar ik nog meer onnodig energie verbruik. Ik weet zeker dat energiebesparing overal te halen valt.
Ik heb thuis geleerd dat afval in de prullenbak hoort. Dat zit er diep in bij mij. Ik gooi niks op de grond. Ik durf het niet eens, al is er in een straal van een kilometer niemand om mij heen. Alleen een klokhuis belandt nog wel eens in de bosjes. Ik heb altijd geleerd dat een klokhuis binnen 14 dagen afgebroken is. Of opgegeten. Maar ik kan tot ellende toe met een kauwgom in mijn mond rondlopen die al helemaal nergens meer naar smaakt, alleen omdat ik geen papiertje bij me heb waar ik hem in kan bewaren. Op de grond gooien, aan een boom plakken, nee, dat doe ik niet. Stel dat er een beestje met zijn pootjes in vast blijft steken!
Het resultaat van het stroomverbruik van onze tweede koelkast heb ik zojuist afgelezen. In 24 uur tijd heeft hij 0.8 kWh verbruikt. Doen we dit x 365 dan verbruikt deze koelkast dus 292 kWh per jaar. Dat maal de kosten van energie (1 kWh kost zo’n € 0,23) kom ik uit op iets meer dan 65 euro per jaar. Tijd voor energiebesparing.
Ik woon met man en kind in een fijn huis in Assen. Van buiten ziet het er leuk uit, en van binnen ook. En comfortabel is het zeker. Sinds ik deze blog ben begonnen, kijk ik echter iets anders aan tegen alle fijne apparaten die we in huis hebben. En bedenk ik me twee dingen:
Vandaag begint de 
Vandaag is het 
