Ken jij Masarang Palmsuiker? Voor wie gezonder wil eten maar de suikerpot niet kan laten staan, is dit een goed alternatief. Het heeft een lage glycemische index en een hoog gehalte aan ijzer, kalium en B12. Maar dat dankzij het verbouwen van de palmbomen die palmsuiker leveren oerbossen in Indonesië worden beschermd, wist ik niet. Stichting Masarang voert hiervoor hevige strijd. En dat is zeer noodzakelijk, gezien de vele bosbranden die de eilandengroep elk jaar weer teisteren.
Kostgrondjes branden
Misschien herinner je de beelden in het nieuws nog wel: enorme stukken bos op verschillende eilanden van Indonesie stonden in lichte laaie. Door de droogte is er geen houden meer aan. 
Oorzaak van de branden is deels te wijten aan de ongelukjes die gebeuren bij boeren die hun kostgrondjes verbranden om de vruchtbare as te gebruiken voor hun rijstvelden. Dan gaat niet alleen hun eigen bos verloren, vaak secundair bos dat al een keer is aangeplant, maar gaat soms ook stukken primair bos (het oerbos) in vlammen op.
Palmsuiker
Eigenlijk zouden we de boeren per direct moeten laten stoppen. Maar ze zijn arm en ze hebben weinig alternatieven. Stichting Masarang heeft daar een oplossing voor gevonden. Zij bieden de boeren een alternatief: ze kunnen geld verdienen door suikerpalmen te planten. Deze palmen groeien het beste tussen andere bomen in het bos. Dagelijks tappen de boeren sap van de palmen. Deze wordt in een nabije fabriek tot suiker verwerkt. Zo hebben de boeren inkomsten en het bos wordt beschermd.
Het gevaar: de palmolie-industrie
Toch zijn we er dan nog niet: het meeste bos wordt vernietigd voor de papierindustrie en palmolie-industrie. Dat gaat soms via ‘per ongeluk’ brandjes, druk op boeren om hun privéland te verkopen of andere slinkse praktijken. Palmolie is een monocultuur, het tolereert niks anders in de buurt. Het zorgt voor vervuiling van grondwater door gebruik van kunstmest, voor stank en landloosheid en uiteindelijk voor minder economische kansen voor de boeren, die hen echter wel was beloofd.
Stichting Masarang
Stichting Masarang vecht samen met de lokale bevolking voor het behoud van het bos en voor gegarandeerde inkomsten voor de boeren. Het verhaal van Masarang gaat niet alleen over ontwikkelingshulp, maar ook over milieubehoud, over samen zorgen voor onze planeet. En we kunnen allemaal een handje helpen door Masarang Palmsuiker te kopen (gewoon in de supermarkt). Want hoe groter de vraag, hoe meer boeren een inkomen hebben en hoe minder bos er ‘per ongeluk’ in vlammen opgaat.
Lees hier het reisverhaal van Jeroen Kruft van Amigos International, die met eigen ogen zag wat er gebeurt in Indonesië.
Ik vind het geweldig dat het deze mensen is gelukt hun duurzame organisatie op te starten, mede dankzij de steun van jou en mij.
Het is al donker als ik aanbel. Betsy doet open en geeft me twee warme en heerlijk geurende bakjes. Inhoud: hutspot met verse worst. Nee, Betsy is niet mijn moeder, en ook geen restauranthoudster. Betsy woont in de buurt. Tot vandaag was ze nog een onbekende, nu behoort ze tot mijn favoriet koks van 
Koop ik in de winter sperzieboontjes uit Kenia of uit Nederland? Wat is duurzamer, groente uit blik of uit glas? En als ik kies voor soja, ben ik dan medeschuldig aan vernietiging van het tropisch regenwoud? Het zijn van die vragen die mij bezighouden, omdat ik graag zo duurzaam mogelijk wil eten. Maar antwoorden zijn niet zo makkelijk te vinden.
Wat is het mooie aan het boek? Ze gaat de uitdaging niet uit de weg om ook de voors en tegen van biologisch eten aan te geven. Ze legt ook uit waarom duurzaam eten niet per definitie duurder is, zolang je maar je groente en fruit van het seizoen koopt, lokaal geteeld, onbewerkt, onverpakt of in grote verpakkingen. Maar ze stelt zich ook de vraag: hoe zit het met de voetafdruk van vleesvervangers, van soja, eieren, vis, noten en zaden, peulvruchten, kaas en paddenstoelen?
Seitanwraps (milieubelasting: vier voetjes)
Yes, ik heb weer een oplossing gevonden voor een al lang storend probleem: het gebruik van aluminiumfolie of vershoudplastic. Want wat doe je met een stuk appeltaart, een halve quiche, een stuk appel of een paar plakken brood? Juist, die verpak je in plastic, zodat ze de volgende dag nog lekker vers smaken. Kleine dingen passen natuurlijk makkelijk in een bakje, maar met die halve quiche was het toch een beetje behelpen. Tot ik Bee’s wrap tegenkwam. Een velletje, gemaakt van biologisch katoen, bijenwas, jojoba olie en boomhars.
et ziet er stug uit, maar dankzij de warmte van je handen kan je het over elke vorm heen draperen. Zodra de wrap afkoelt, blijft het gewoon in de vorm zitten waarin je het hebt geplooid. Het sluit het product lucht- en waterdicht af. Bee’s wrap is geschikt voor brood, kaas, groente en fruit of gewoon over een schaal. Echter niet voor vlees. Na gebruik was je het simpel af met koud water en een beetje afwasmiddel. De vellen kun je zeker een jaar lang hergebruiken voordat het zijn werking verliest.
