Berlijn, september 2014: de winkel Original Unverpackt wordt geopend, een geheel verpakkingsvrije winkel, waar klanten met hun blikken, zakjes en flessen inkopen kunnen doen. In de zomer van 2014 was Antwerpen een zelfde soort winkel geopend: Robuust, de zero waste shop. In Nederland wordt enthousiast gereageerd op de winkels en in Utrecht wordt een crowdfundingactie opgestart om eenzelfde soort winkel te openen: Bag & Buy. Maar voordat die winkel een feit is, gaat Groningen (ook dankzij crowdfunding) aan de haal met de primeur: Opgeweckt Noord opent op 30 april haar deuren.
Afgelopen zaterdag toog ik met een tas vol bakjes en zakjes naar Groningen. Ik moest het toch echt zelf eens ontdekken. Opgeweckt Noord is op loopafstand van het station (slechts een kleine tien minuutjes). En wat ziet de winkel er gezellig uit! Aan de muur hangen potten met noten, rijst, linzen, koffie en zaden, waar je je bakje onder zet en kan vullen. Ernaast grote tapflessen met onder meer verschillende soorten olie en azijn, maar ook bijvoorbeeld ahornsiroop. Mijn theeblikje vulde ik met citroengrasthee, een van de vele soorten. Verder tapenades en spreads, dadels en rozijnen, allerlei soorten meel en uiteraard groente en fruit. Achter de toonbank vind je brood, koekjes en kaas. Alles stop je in je eigen pot, zak, bakje of flesje.
En hoe gaaf is de pindakaasmaker: je zet je pot eronder, drukt op de knop en de pot wordt gevuld met pindakaas. Pindakaas gemaakt van vliespinda’s; het schijnt nóg lekkerder te zijn dan pindakaas van gewone pinda’s.
Achterin de zaak is het gezellig koffiedrinken, of, dankzij de gratis wifi, rustig werken. Wij gingen voor de koffie, met een stukje homemade chocoladecake voor dochterlief, en suikervrije appeltaart voor mij en Piet. Lang geleden dat ik – die al ruim twee jaar suikervrij door het leven gaat – een taartje nam bij de koffie! Alleen dat al is een reden om vaker te komen.
Opgeweckt Noord stimuleert haar klanten om minder afval te produceren. Een geweldige gedachte, in een perfecte uitvoering.
Zo, ik ben er weer. Terug in de online wereld na 24 uur offline te zijn geweest. 24 uur geen sms, geen What’s App, geen email, geen Facebook en geen Twitter. O ja, en ook geen televisie. In die 24 uur heb ik natuurlijk ontzettend veel gemist! (Maar gelukkig niets dat geen dag kon wachten.)
Een dagje geen What’s app, geen Facebook, geen Twitter, geen Instagram, geen e-mail en geen televisie. Ben ik op vakantie? Nee, ik ben gewoon thuis. Maar ik ga eens een dagje offline. Buiten bereik, zeg maar. Tijd voor mezelf en voor mijn gezin, zonder steeds afgeleid te worden van bliepjes en tingeltjes, die een nieuw berichtje, een nieuwe like of een headline uit het nieuws aankondigen.
Of ik invloed heb op dochterlief met mijn ‘duurzaamheids-gedoe’, weet ik niet. Meestal is er geen directe relatie tussen wat ik zeg en wat zij doet. Ze is negen, heeft een eigen wil en laat zich niet zomaar iets aanpraten. Net als de meeste kinderen. En net als de meeste kinderen is zo ook aardig ‘vergeetachtig’. Zo vergeet ze regelmatig dat ze haar speelgoed in de huiskamer eerst moet opruimen voordat ze buiten gaat spelen met ons buurmeisje. Opruimen is sowieso niet haar sterkste kant. Dacht ik.
De Vegan Challenge is voorbij. Vanavond mijn laatste veganistische maaltijd gegeten. Toch? Nou, daar ben ik nog niet zo zeker van. De afgelopen maand ben ik me ervan bewust geworden dat een veganistische levensstijl veel voordelen heeft. Om er een paar te noemen:
De Vegan Challenge is al over de helft. Nog tien dagen en het is volbracht. Het gaat allemaal nog met het grootste gemak. Op een paar ‘incidentjes’ na. Toen ik bijvoorbeeld geheel onbewust boter op mijn boterham smeerde omdat ik zin had in hagelslag. De hagelslag was vegan, daar had ik op gelet. Maar de boter natuurlijk niet, dat was me even ontgaan.
Of ik wel eens géén zin heb om duurzaam te doen, werd me laatst gevraagd. Nou nee, eigenlijk niet. Duurzaam doen is geen last, het is een way of living. Maar ik geef toe, heel soms heb ik zin om lekker makkelijk te doen, en dat staat niet altijd gelijk aan duurzaam doen. Want hoewel ik inmiddels een fervent OV-reizigster ben, duurt het reizen met bus en trein van a naar b best lang. Per dag ben ik zeker een uurtje langer onderweg. Nu heb ik dat er meestal wel voor over, maar soms, zoals vandaag, toch eigenlijk niet. Want ik heb het druk, op het werk wachten de deadlines, mijn carpool-collega moet de andere kant op en… de auto staat voor de deur.
Mijn derde dag als veganist. Zie ik er anders uit? Nee. Voel ik me anders? Nee, niet meer of minder afgemat dat een normale vrijdagmiddag. Verlang ik al naar hompen vlees of een eierbal? Nee, ook nog niet. Niks aan de hand dus.
Ik ga trouwen! Vriendlief ging netjes voor me door zijn knieën en keek me met zijn grote trouwe ogen aan. Of ik alsjeblieft….
Ik dacht dat ik er al was, toen ik afgelopen week de stemwijzer invulde. Maar ho, de kandidatenlijst blijkt nog een achterkant te hebben: we moeten ook nog stemmen voor de leden van het algemeen bestuur van het waterschap. Hierin staan weer heel andere partijen dan bij de Provinciale Staten. Alsof het al niet moeilijk genoeg was! Hoe weet ik op wie ik moet stemmen?