Nog maar drie weken te gaan voor de bruiloft. Af en toe slaat de schrik me om het hart. Hebben we alles wel op tijd? Gelukkig konden we gisteren weer een to do’tje van de lijst schrappen: onze ringen hebben we opgehaald. Wat zien ze er mooi uit! En ze hebben ook nog eens een duurzaam tintje.
Van te voren hebben we geshopt, gegoogeld, gekeken en gevraagd: wat kunnen we om onze vingers dragen waar we een goed gevoel bij hebben? Naar de eerste de beste juwelier stappen en een gouden ring uitzoeken, past niet bij onze duurzame gedachte. Want goud is niet duurzaam. In de goudmijnen is vaak sprake van gedwongen arbeid dat fysiek zwaar is en vaak onveilig. Niet alleen door de slechte staat van de mijnen waarbij soms schachten instorten, maar ook door het gebruik van het giftige kwik.
Dus dachten we verder na: zilver, koper, zirkoon. Niet altijd is het winnen van de metalen een probleem, maar het proces om er het gewenste resultaat uit te krijgen wel. Denk aan de hoge smelttemperaturen die nodig zijn om het product te bewerken. Bij lood schijnt dat overigens geen probleem te zijn, maar ja, een loden ring aan mijn vinger zie ik ook niet zo zitten.
Toen we ook eenduidig nee zeiden tegen een getatoeëerde ring om onze vingers, kwamen we uit bij hergebruik. Dat we daar niet eerder aan gedacht hadden: trouwringen van gerecycled goud! Ik had nog een gouden ketting liggen die ik nooit draag, konden we die niet omsmelten? We vonden een aardige goudsmit in Groningen die dat voor ons wilde doen. En zie hier, twee prachtige ringen (hoe ze eruit zien, hou ik nog even 3 weken geheim).
Een gehuurde jurk en gerecyclede ringen. We gaan een leuke duurzame bruiloft tegemoet!
Vandaag belooft een warme dag te worden. Dus let op: drink genoeg! En drink vooral water. Water uit de kraan. Niet alleen gezond en goedkoop, ook lekker en goed voor het milieu.
Berlijn, september 2014: de winkel 
Zo, ik ben er weer. Terug in de online wereld na 24 uur offline te zijn geweest. 24 uur geen sms, geen What’s App, geen email, geen Facebook en geen Twitter. O ja, en ook geen televisie. In die 24 uur heb ik natuurlijk ontzettend veel gemist! (Maar gelukkig niets dat geen dag kon wachten.)
Een dagje geen What’s app, geen Facebook, geen Twitter, geen Instagram, geen e-mail en geen televisie. Ben ik op vakantie? Nee, ik ben gewoon thuis. Maar ik ga eens een dagje offline. Buiten bereik, zeg maar. Tijd voor mezelf en voor mijn gezin, zonder steeds afgeleid te worden van bliepjes en tingeltjes, die een nieuw berichtje, een nieuwe like of een headline uit het nieuws aankondigen.
Of ik invloed heb op dochterlief met mijn ‘duurzaamheids-gedoe’, weet ik niet. Meestal is er geen directe relatie tussen wat ik zeg en wat zij doet. Ze is negen, heeft een eigen wil en laat zich niet zomaar iets aanpraten. Net als de meeste kinderen. En net als de meeste kinderen is zo ook aardig ‘vergeetachtig’. Zo vergeet ze regelmatig dat ze haar speelgoed in de huiskamer eerst moet opruimen voordat ze buiten gaat spelen met ons buurmeisje. Opruimen is sowieso niet haar sterkste kant. Dacht ik.
De Vegan Challenge is voorbij. Vanavond mijn laatste veganistische maaltijd gegeten. Toch? Nou, daar ben ik nog niet zo zeker van. De afgelopen maand ben ik me ervan bewust geworden dat een veganistische levensstijl veel voordelen heeft. Om er een paar te noemen:
De Vegan Challenge is al over de helft. Nog tien dagen en het is volbracht. Het gaat allemaal nog met het grootste gemak. Op een paar ‘incidentjes’ na. Toen ik bijvoorbeeld geheel onbewust boter op mijn boterham smeerde omdat ik zin had in hagelslag. De hagelslag was vegan, daar had ik op gelet. Maar de boter natuurlijk niet, dat was me even ontgaan.
Of ik wel eens géén zin heb om duurzaam te doen, werd me laatst gevraagd. Nou nee, eigenlijk niet. Duurzaam doen is geen last, het is een way of living. Maar ik geef toe, heel soms heb ik zin om lekker makkelijk te doen, en dat staat niet altijd gelijk aan duurzaam doen. Want hoewel ik inmiddels een fervent OV-reizigster ben, duurt het reizen met bus en trein van a naar b best lang. Per dag ben ik zeker een uurtje langer onderweg. Nu heb ik dat er meestal wel voor over, maar soms, zoals vandaag, toch eigenlijk niet. Want ik heb het druk, op het werk wachten de deadlines, mijn carpool-collega moet de andere kant op en… de auto staat voor de deur.
Mijn derde dag als veganist. Zie ik er anders uit? Nee. Voel ik me anders? Nee, niet meer of minder afgemat dat een normale vrijdagmiddag. Verlang ik al naar hompen vlees of een eierbal? Nee, ook nog niet. Niks aan de hand dus.