Vandaag belooft een warme dag te worden. Dus let op: drink genoeg! En drink vooral water. Water uit de kraan. Niet alleen gezond en goedkoop, ook lekker en goed voor het milieu.
Maar blijkbaar ziet niet iedereen dat zo. Dochterlief neemt vaak vriendinnetjes mee naar huis die letterlijk hun wenkbrauwen optrekken wanneer ik ze water aanbied. Bij ons thuis is de keuze simpel: water, thee of melk (zowel dierlijk als plantaardig). Ik zie de twijfel in de oogjes. Water? Nee, dat lusten ze niet (op een enkeling na gelukkig).
Ik begrijp het wel: laat je kinderen een keuze maken tussen water en zoete drank, dan kiezen ze bijna altijd voor zoet. Maar water is lekker en de beste dorstlesser die er is. Daarnaast is het super goedkoop. Voor ongeveer 1 euro drink je een heel jaar 1,5 liter kraanwater per dag. En het is zoveel beter dan ranja, fris of sap, dranken die geen enkele toegevoegde waarde hebben. Hooguit voor de tandarts.
Kraanwater vs bronwater
Het Nederlandse kraanwater is van heel goede kwaliteit. Het moet aan veel strengere eisen voldoen dan bronwater. En op gebied van duurzaamheid maak je ook echt een verschil. Het bottelen van water is namelijk enorm milieubelastend. Drinkwater ‘produceren’, verpakken en vervoeren geeft in Nederland zo’n 300 keer meer CO2-uitstoot dan dezelfde hoeveelheid kraanwater. En vergeet al die plastic flessen niet: wereldwijd wordt hiervoor jaarlijks zo’n 2,7 miljoen ton plastic gebruikt – en daarvoor is maar liefst 2,5% van de olieproductie nodig.
Tot slot: Slechts 20% van de plastic flesjes wordt gedeeltelijk gerecycled. Ruim 80% van alle gebruikte flesjes gaat rechtstreeks bij het afval. En een deel daarvan wordt gewoon in de natuur achtergelaten.
Dus laat die kraan lopen vandaag (met een glas eronder) en geniet van heerlijk verfrissend kraanwater.
Berlijn, september 2014: de winkel 
Zo, ik ben er weer. Terug in de online wereld na 24 uur offline te zijn geweest. 24 uur geen sms, geen What’s App, geen email, geen Facebook en geen Twitter. O ja, en ook geen televisie. In die 24 uur heb ik natuurlijk ontzettend veel gemist! (Maar gelukkig niets dat geen dag kon wachten.)
Een dagje geen What’s app, geen Facebook, geen Twitter, geen Instagram, geen e-mail en geen televisie. Ben ik op vakantie? Nee, ik ben gewoon thuis. Maar ik ga eens een dagje offline. Buiten bereik, zeg maar. Tijd voor mezelf en voor mijn gezin, zonder steeds afgeleid te worden van bliepjes en tingeltjes, die een nieuw berichtje, een nieuwe like of een headline uit het nieuws aankondigen.
Of ik invloed heb op dochterlief met mijn ‘duurzaamheids-gedoe’, weet ik niet. Meestal is er geen directe relatie tussen wat ik zeg en wat zij doet. Ze is negen, heeft een eigen wil en laat zich niet zomaar iets aanpraten. Net als de meeste kinderen. En net als de meeste kinderen is zo ook aardig ‘vergeetachtig’. Zo vergeet ze regelmatig dat ze haar speelgoed in de huiskamer eerst moet opruimen voordat ze buiten gaat spelen met ons buurmeisje. Opruimen is sowieso niet haar sterkste kant. Dacht ik.
De Vegan Challenge is voorbij. Vanavond mijn laatste veganistische maaltijd gegeten. Toch? Nou, daar ben ik nog niet zo zeker van. De afgelopen maand ben ik me ervan bewust geworden dat een veganistische levensstijl veel voordelen heeft. Om er een paar te noemen:
De Vegan Challenge is al over de helft. Nog tien dagen en het is volbracht. Het gaat allemaal nog met het grootste gemak. Op een paar ‘incidentjes’ na. Toen ik bijvoorbeeld geheel onbewust boter op mijn boterham smeerde omdat ik zin had in hagelslag. De hagelslag was vegan, daar had ik op gelet. Maar de boter natuurlijk niet, dat was me even ontgaan.
Of ik wel eens géén zin heb om duurzaam te doen, werd me laatst gevraagd. Nou nee, eigenlijk niet. Duurzaam doen is geen last, het is een way of living. Maar ik geef toe, heel soms heb ik zin om lekker makkelijk te doen, en dat staat niet altijd gelijk aan duurzaam doen. Want hoewel ik inmiddels een fervent OV-reizigster ben, duurt het reizen met bus en trein van a naar b best lang. Per dag ben ik zeker een uurtje langer onderweg. Nu heb ik dat er meestal wel voor over, maar soms, zoals vandaag, toch eigenlijk niet. Want ik heb het druk, op het werk wachten de deadlines, mijn carpool-collega moet de andere kant op en… de auto staat voor de deur.
Mijn derde dag als veganist. Zie ik er anders uit? Nee. Voel ik me anders? Nee, niet meer of minder afgemat dat een normale vrijdagmiddag. Verlang ik al naar hompen vlees of een eierbal? Nee, ook nog niet. Niks aan de hand dus.
Ik ga trouwen! Vriendlief ging netjes voor me door zijn knieën en keek me met zijn grote trouwe ogen aan. Of ik alsjeblieft….