Het is zo lekker bij een frietje of een tosti: ketchup. Maar omdat ik al jaren geen producten met toegevoegde suikers eet, blijft die rode fles voor mij gesloten. Maar nu ik toch in de DIY-maand zit, vind ik dat ketchup zonder suiker gewoon op mijn lijstje moet komen te staan.
Op de website van Keet Smakelijk vond ik dit heerlijke recept. Dochterlief en ik hebben ‘m zojuist getest, met een tosti. Ik vind ‘m echt heel lekker, dochterlief vind ‘m… ok. Maar wat wil je, als je je hele leven al het zoete spul uit de winkel hebt gegeten. Dan smaakt dit echt anders. Het smaakt namelijk naar… TOMAAT! Omdat ik biologische tomaten heb gebruikt, is de ketchup wel iets duurder dan de fles uit de winkel. Maar dat heb ik er graag voor over.
Ingrediënten:
- 1,5 kilo rijpe tomaten
- 2 rode uien
- 1 el olijfolie
- 3 eetlepels balsamico azijn
- 1 theelepel versgemalen zwarte peper
- 1 theelepel zout
- ½ theelepel kaneel
- 1 theelepel gemalen venkelzaad
Snij de tomaten in kwarten en verwijder het harde gedeelte. Hak de uien in grove stukken. Doe het samen met de olie, balsamico, peper en zout in een groot bakblik en zet in een op 200 graden voorverwarmde oven.
Haal de tomaten er na 30 minuten uit en giet over in een pan met dikke bodem. Pureer met een staafmixer tot een gladde saus. Voeg kaneel en gemalen venkelzaad toe. Laat vervolgens op een laag vuurtje rustig een tijdje pruttelen en indikken.
Giet over in een uitgekookte fles of pot.
Deze ketchup is uiteraard niet zo lang houdbaar als die uit de winkel. Maar je kan er zeker een paar weken mee doen.
Morgen is het oktober. Het is tijd voor een nieuwe uitdaging. Oktober wordt de maand van het zelfmaken: DIY, Do It Yourself. Ik ga lekker zelf aan de slag om schoonmaakmiddelen te maken, huidverzorgingsproducten, en lekkere basisrecepten zoals ketchup en pindakaas. Want wie producten zelf maakt weet wat er in zit, produceert minder afval en is (meestal) goedkoper uit.
Na een maand van minimalistisch leven zijn er wat ‘gaten’ in mijn huis gevallen. De kast op zolder is overzichtelijk, ik heb een werkplek zonder troep, de administratie is op orde, en in verschillende kasten is weer aardig wat ruimte. Daarnaast zit er nog geld in mijn portemonnee, want ik heb niks uitgegeven (behalve aan eten uiteraard). En goh, ik blijk wel vier aantekenboekjes te hebben. Vandaar dat ik nooit de juiste aantekeningen vind als ik ze nodig had. Wie opruimt, vindt nog eens wat.
Ik lig in bed en kijk tevreden rond in onze slaapkamer. Ik zie de foto die gemaakt is op onze trouwdag en aan de muur hangt een foto van onze stralende dochter. Ik vind het heerlijk hier. De ruimte straalt rust en geluk uit.
Ik wist wat er moest gebeuren. Ik wilde mijn leven niet meer opvullen met alleen maar materialisme. Ik wilde niet meer spullen kopen om me er vervolgens maar een paar dagen gelukkig door te voelen. Ik wilde het anders. Ik wilde meer verdieping. Ik wilde geen onnodige ballast meer om me heen. Stuk voor stuk heb ik alle accessoires en onnodige spullen in huis in dozen gezet. Elke kamer heb ik doorgespit, totdat ik niets meer vond dat geen waarde voor me had.
De slaapkamerdeur gaat zachtjes open. Het is mijn dochter van drie die vraagt of ze bij me mag liggen. “Tuurlijk schat”, antwoord ik haar, “hier is ruimte zat.” Terwijl ze haar tegen me aan nestelt, en ik mijn armen om haar heen sluit, weet ik het zeker. Hier kan geen enkele accessoire tegenop…
Vandaag ging dochterlief naar school met een extra schooltas. De stiften, knuffels en spelletjes die erin zitten zijn niet voor haarzelf, maar voor een ander kindje. Een meisje dat amper iets heeft, omdat ze alles wat ze ooit had, thuis moest achterlaten. Haar speelgoed, haar boekjes, haar knuffels. Hoe het meisje heet, weten we niet. Ze is een vluchteling, op weg naar een beter leven. Een leven zonder oorlog en geweld. “Ik zou Knuffie altijd meenemen”, had dochterlief vanochtend gezegd terwijl ze haar stoffige, vergeelde en half versleten lappenolifant tegen zich aandrukte. Knuffie is even oud is al zijzelf en ze zijn nog nooit een nacht gescheiden geweest. Bedachtzaam keek ze naar haar enorme berg knuffels op haar bed. Ze haalde er een paar tussenuit. Voor het meisje. Want ze moet er toch niet aan denken dat zij moet slapen zonder een knuffel.
Vanaf vandaag verplaats ik me geruisloos, bewegingsloos en bijna voor niks. Ik ben namelijk de trotse bezitter van een elektrische scooter! Een tweedehands scooter, uiteraard. En wat is hij mooi! En wat is hij stil!
Sinds vier dagen kijk ik anders naar mijn huis. Ik kan geen kamer binnenkomen of ik kijk even rond of ik spullen zie liggen die weg kunnen. Maar ik zie ze niet. Want alle spullen die ik zie zijn vertrouwd, en vertrouwde spullen doe ik niet zomaar weg.
Nu de auto de deur uit is, val ik een beetje in een gat. Mijn auto verkopen is tot nu toe de meest duurzame stap die ik zette. What’s next?
Vandaag namen we afscheid. Ergens op een parkeerplaats. C3 en ik, we waren een goed team. Maar met C3 voor de deur, kan ik mijn duurzaamheidsdoelstellingen niet halen. Dus gaf ik Judith de sleutels, zij zocht dringend een kleine betrouwbare auto. Met twee kleine kinderen gaat zij voor gemak in plaats van duurzaamheid. Daar kan ik me ook wel iets bij voorstellen.
Twee uur heb ik staan wassen, poetsen en stofzuigen, maar nu glimt hij dan ook echt. Dat moet ook, want sinds vandaag staat hij op Marktplaats: mijn mooie, snelle en nooit in de steek latende Citroën C3. Wegens overcompleet, staat er in de beschrijving, maar eigenlijk is het: wegens vervuiling. In mijn duurzame leven is geen plaats voor een eigen auto. Compleet overbodig, zo bleek de afgelopen maanden waarin ik al probeerde autovrij door het leven te gaan. Nou ja, compleet… Handig is een auto wel. Gelukkig blijk ik heel goed zonder te kunnen.