Zelf tandpasta maken staat al een tijdje op mijn lijstje. Maar ergens vind ik dat best spannend. Want ik stop wel iets in mijn mond, en daarnaast wil ik graag dat mijn tanden en tandvlees mooi en gezond blijven. De afgelopen weken heb ik veel artikelen en recepten bekeken over zelf tandpasta maken. En vooral ook de reactie gelezen van mensen die het wel/niet gebruiken. Ik kwam tot de conclusie dat het goed kan, mits je de juiste hoeveelheid ingrediënten gebruikt.
Maar natuurlijk eerst de vraag: waarom zou ik zelf tandpasta maken?
- Minder afval. De tubes zijn van plastic en we jagen er jaarlijks aardig wat van doorheen.
- Geen fluoride. Fluoride schijnt helemaal niet zo gezond te zijn. Het kan een heel scala aan gezondheidsklachten geven. De berichten hierover zijn echter nogal tegenstrijdig. Maar opvallend is dat veel natuurlijke tandpasta’s in de biologische winkel geen fluor bevatten. En kinderen jonger dan 6 mogen geen tandpasta met fluoride, omdat fluoride in bepaalde hoeveelheid giftig is. Kleine kinderen willen de tandpasta nog wel eens doorslikken, en dat is duidelijk niet gezond.
- In de meeste tandpasta zit nog een hele range aan stoffen, zoals Sodium Laryl Sulfate, dat de tandpasta lekker laat schuimen. Het is echter ook een reinigingsmiddel dat gebruikt wordt om bijvoorbeeld garagevloeren te ontsmetten. Lekker!
- Tandpasta bevat microplastics, hele kleine stukjes plastic die voor het blote oog niet zichtbaar zijn. Je vindt deze microplastics ook in veel verzorgingsmiddelen, zoals scrubs, peeling, mascara. Door ze te gebruiken komen deze deeltjes uiteindelijk terecht in zee, en vormen ze, samen met al het andere plastic, de plasticsoep.
- Het is goedkoper. Wie zelf tandpasta maakt heeft maar een paar basis-ingrediënten nodig: Kokosolie (heeft een natuurlijke anti-bacteriële werking), zuiveringszout (is een natuurlijk en zacht reinigend middel met een zeer lage schuur coëfficiënt. Daarnast is het alkalisch en daarom neutraliseert bak soda de zuren in je mond die vaak aan de basis liggen van tandbederf, Keltisch zeezout en teatree-olie.
Ik ga het toch maar proberen. Met deze tandpasta poets ik me tanden schoon zonder chemicaliën. Hopelijk straal ik jullie straks tegemoet
Recept:
3 el koudgeperste kokosolie mét kokossmaak
1 tl zuiveringszout (natriumbicarbonaat)
2 druppels tea tree olie
1 tl Keltisch zeezoutMeng in een potje alle ingrediënten door elkaar. Zorg dat de kokosolie een beetje zacht is door het iets te verwarmen (zet het op de verwarming of zet het kommetje in een bakje heet water). Je moet de andere ingrediënten er makkelijk doorheen kunnen roeren. Roer af en toe nog even door terwijl de kokosolie aan het verharden is. Zo zorg je ervoor dat de ingrediënten goed gemixt blijven. Een klein beetje op je tandenborstel is al genoeg.
Niet lekker? Dat kan kloppen. Er is niks aan toegevoegd dat de tandpasta lekker zoet maakt. Maar toen wij een paar jaar geleden overstapten op Paradontax, trokken we ook een heel vies gezicht. Maar dat was na twee dagen over. De smaak went snel.
Deodorant maken is niet moeilijk. Maar er zijn meer redenen te bedenken waarom je het zelf zou maken. Het is goedkoop, het geeft minder afval en je weet welke ingrediënten erin zitten.
Vandaag een DIY in de tuin (het weer was té lekker om binnen te blijven). Wist je dat je knoflook gewoon kan kweken in achtertuin? Of in een bak op je balkon, als je geen tuin hebt. En als je het nu doet (oktober), kun je eind juni oogsten.
Niet alleen lekker
Morgen is het oktober. Het is tijd voor een nieuwe uitdaging. Oktober wordt de maand van het zelfmaken: DIY, Do It Yourself. Ik ga lekker zelf aan de slag om schoonmaakmiddelen te maken, huidverzorgingsproducten, en lekkere basisrecepten zoals ketchup en pindakaas. Want wie producten zelf maakt weet wat er in zit, produceert minder afval en is (meestal) goedkoper uit.
Na een maand van minimalistisch leven zijn er wat ‘gaten’ in mijn huis gevallen. De kast op zolder is overzichtelijk, ik heb een werkplek zonder troep, de administratie is op orde, en in verschillende kasten is weer aardig wat ruimte. Daarnaast zit er nog geld in mijn portemonnee, want ik heb niks uitgegeven (behalve aan eten uiteraard). En goh, ik blijk wel vier aantekenboekjes te hebben. Vandaar dat ik nooit de juiste aantekeningen vind als ik ze nodig had. Wie opruimt, vindt nog eens wat.
Ik lig in bed en kijk tevreden rond in onze slaapkamer. Ik zie de foto die gemaakt is op onze trouwdag en aan de muur hangt een foto van onze stralende dochter. Ik vind het heerlijk hier. De ruimte straalt rust en geluk uit.
Ik wist wat er moest gebeuren. Ik wilde mijn leven niet meer opvullen met alleen maar materialisme. Ik wilde niet meer spullen kopen om me er vervolgens maar een paar dagen gelukkig door te voelen. Ik wilde het anders. Ik wilde meer verdieping. Ik wilde geen onnodige ballast meer om me heen. Stuk voor stuk heb ik alle accessoires en onnodige spullen in huis in dozen gezet. Elke kamer heb ik doorgespit, totdat ik niets meer vond dat geen waarde voor me had.
De slaapkamerdeur gaat zachtjes open. Het is mijn dochter van drie die vraagt of ze bij me mag liggen. “Tuurlijk schat”, antwoord ik haar, “hier is ruimte zat.” Terwijl ze haar tegen me aan nestelt, en ik mijn armen om haar heen sluit, weet ik het zeker. Hier kan geen enkele accessoire tegenop…
Vandaag ging dochterlief naar school met een extra schooltas. De stiften, knuffels en spelletjes die erin zitten zijn niet voor haarzelf, maar voor een ander kindje. Een meisje dat amper iets heeft, omdat ze alles wat ze ooit had, thuis moest achterlaten. Haar speelgoed, haar boekjes, haar knuffels. Hoe het meisje heet, weten we niet. Ze is een vluchteling, op weg naar een beter leven. Een leven zonder oorlog en geweld. “Ik zou Knuffie altijd meenemen”, had dochterlief vanochtend gezegd terwijl ze haar stoffige, vergeelde en half versleten lappenolifant tegen zich aandrukte. Knuffie is even oud is al zijzelf en ze zijn nog nooit een nacht gescheiden geweest. Bedachtzaam keek ze naar haar enorme berg knuffels op haar bed. Ze haalde er een paar tussenuit. Voor het meisje. Want ze moet er toch niet aan denken dat zij moet slapen zonder een knuffel.
Vanaf vandaag verplaats ik me geruisloos, bewegingsloos en bijna voor niks. Ik ben namelijk de trotse bezitter van een elektrische scooter! Een tweedehands scooter, uiteraard. En wat is hij mooi! En wat is hij stil!
Sinds vier dagen kijk ik anders naar mijn huis. Ik kan geen kamer binnenkomen of ik kijk even rond of ik spullen zie liggen die weg kunnen. Maar ik zie ze niet. Want alle spullen die ik zie zijn vertrouwd, en vertrouwde spullen doe ik niet zomaar weg.