inspiratie voor een duurzame leefstijl
RTV Drenthe kwam 16 oktober bij mij op bezoek om te praten over mijn duurzaam leven en mijn bijdrage aan De Voetspot, de Drentse ontmoetingsplek voor mensen die groen en bewust willen leven.
Luister hier naar het radio-item (klik op het derde icoontje onder het grote scherm)
Bekijk hier de televisieuitzending
Op mijn zoektocht naar zelfgemaakte verzorgingsproducten kom ik steeds weer kokosolie tegen. Ik heb het al gebruikt in mijn deodorant en tandpasta. En door dat laatste weet ik dat kokosolie bijvoorbeeld ook goed werkt tegen droge lippen. Elke keer als ik mijn tanden heb gepoetst, is het alsof ik lippenbalsem heb gebruikt. Twee in één dus. Maar kokosolie kan je voor nog veel meer producten gebruiken. Hieronder zeven tips.
Nachtcrème: Kokosolie hydrateert en verstopt je poriën niet.
Herstelt de beschadigde huid: Wrijf korstjes, plekjes en schaafwondjes in met een beetje kokosolie. Het verzacht de pijnlijke plek en helpt de huid te herstellen.
Waxen of harsen: Kokosolie vermindert roodheid, hydrateert en verzacht de huid na het harsen.
Bij blauwe plekken: Kokosolie vermindert de zwelling en de kleur.
Handcrème: Kokosolie is goed te gebruiken als handcrème en voetcrème.
Ruwe plekken: Ruwe plekken, zoals de ellebogen worden zacht dankzij kokosolie
Voor je haar: Kokosolie kan je ook gebruiken als shampoo/conditioner. Maak haarpuntjes zacht door er een klein beetje olie over te verdelen (dit kan op nat en droog haar). Voor een haarmasker verdeel je de kokosolie na het wassen over je haar. Na een kwartiertje uitspoelen. Je kunt de olie ook gebruiken als conditioner.
En vergeet niet om kokosolie ook in de keuken te gebruiken, om mee te bakken of te wokken. Voeg ook eens een lepel toe aan:
een smoothie
soep
gekookte groente
of smeer het gewoon op brood, in plaats van boter
Kokosolie is tegenwoordig overal te koop. Ga voor de biologische koudgeperste variant. De olie mét de geur van kokos is het meest natuurlijke product.
Lees hier meer over de eigenschappen van kokosolie.
Lees verder:
DIY: Tandpasta maken
Zelf tandpasta maken staat al een tijdje op mijn lijstje. Maar ergens vind ik dat best spannend. Want ik stop wel iets in mijn mond, en daarnaast wil ik graag dat mijn tanden en tandvlees mooi en gezond blijven. De afgelopen weken heb ik veel artikelen en recepten bekeken over zelf tandpasta maken. En vooral ook de reactie gelezen van mensen die het wel/niet gebruiken. Ik kwam tot de conclusie dat het goed kan, mits je de juiste hoeveelheid ingrediënten gebruikt.
Maar natuurlijk eerst de vraag: waarom zou ik zelf tandpasta maken?
Ik ga het toch maar proberen. Met deze tandpasta poets ik me tanden schoon zonder chemicaliën. Hopelijk straal ik jullie straks tegemoet
Recept:
3 el koudgeperste kokosolie mét kokossmaak
1 tl zuiveringszout (natriumbicarbonaat)
2 druppels tea tree olie
1 tl Keltisch zeezoutMeng in een potje alle ingrediënten door elkaar. Zorg dat de kokosolie een beetje zacht is door het iets te verwarmen (zet het op de verwarming of zet het kommetje in een bakje heet water). Je moet de andere ingrediënten er makkelijk doorheen kunnen roeren. Roer af en toe nog even door terwijl de kokosolie aan het verharden is. Zo zorg je ervoor dat de ingrediënten goed gemixt blijven. Een klein beetje op je tandenborstel is al genoeg.
Niet lekker? Dat kan kloppen. Er is niks aan toegevoegd dat de tandpasta lekker zoet maakt. Maar toen wij een paar jaar geleden overstapten op Paradontax, trokken we ook een heel vies gezicht. Maar dat was na twee dagen over. De smaak went snel.
Snif snif… wat ruik ik toch? Nou, in ieder geval niet mijn oksels 🙂 Ik heb net namelijk zelfgemaakte deodorant onder mijn oksels gesmeerd. Een mengsel van zuiveringszout (baking soda), maizena en kokosolie. En enkele druppels etherische olie, in mijn geval lavendel. En omdat het me zo goed bevalt, deel ik graag deze DIY deodorant.
Deodorant maken is niet moeilijk. Maar er zijn meer redenen te bedenken waarom je het zelf zou maken. Het is goedkoop, het geeft minder afval en je weet welke ingrediënten erin zitten.
Zelf gebruik ik eerlijk gezegd al een tijdje geen deodorantstick of spuitbus meer. Onlangs vond in het potje ‘no sweat dodorant’, gemaakt van enkel baking soda en etherische olie. Ik was een beetje sceptisch of het echt zou helpen, maar daar kwam ik al heel snel achter. Hoewel het lekkere geurtje dat erin zit al snel vervliegt, zorgt het er wel voor dat nare geurtjes van mijzelf geen kans krijgen. Een aanrader.
Wil jij ook je eigen deodorant maken? Hier het recept:
Het is nu even wachten op een flinke zweetbeurt om te kijken of het dan ook werkt.
Lees verder
Vandaag een DIY in de tuin (het weer was té lekker om binnen te blijven). Wist je dat je knoflook gewoon kan kweken in achtertuin? Of in een bak op je balkon, als je geen tuin hebt. En als je het nu doet (oktober), kun je eind juni oogsten.
Het is echt zo simpel: je stopt gewoon een teentje knoflook in de grond. Ongeveer op 6 cm diepte, met het puntje naar boven. Bedek het met aarde, en …. En verder gewoon wachten tot de zomer begint. Dan graaf je niet een teentje op, maar een hele bol. Misschien wel handig om er even een stokje bij te zetten en op te schrijven wat je in de grond hebt gestopt. En hou dat stukje grond ook onkruidvrij.
Niet alleen lekkerIk heb 5 teentjes van een biologische knoflookbol gepoot (10 cm afstand van elkaar) op een zonnig plekje in mijn moestuin. Een andere handige plek is bij rozenstruiken. Want er zitten meer voordelen aan knoflook kweken. Knoflook verjaagt namelijk luizen. Dat is dan weer handig meegenomen. Van de winter kun je ze lekker laten zitten. Ze zijn vast al een beetje gegroeid, en je ziet groene sprieten boven de grond. Maar tegen een beetje kou kan knoflook wel.
Als eind juni/begin juli het loof geel begint te worden, kan de knoflook geoogst worden. Niks zo lekker als knoflook uit eigen tuin/bak. De smaak en geur zijn sterker. Bewaar een van de bolletjes tot de volgende herfst. Dan kan je weer opnieuw je eigen knoflook kweken.
Lees verder:
Lavendel stekken doe je zo
Het is zo lekker bij een frietje of een tosti: ketchup. Maar omdat ik al jaren geen producten met toegevoegde suikers eet, blijft die rode fles voor mij gesloten. Maar nu ik toch in de DIY-maand zit, vind ik dat ketchup zonder suiker gewoon op mijn lijstje moet komen te staan.
Op de website van Keet Smakelijk vond ik dit heerlijke recept. Dochterlief en ik hebben ‘m zojuist getest, met een tosti. Ik vind ‘m echt heel lekker, dochterlief vind ‘m… ok. Maar wat wil je, als je je hele leven al het zoete spul uit de winkel hebt gegeten. Dan smaakt dit echt anders. Het smaakt namelijk naar… TOMAAT! Omdat ik biologische tomaten heb gebruikt, is de ketchup wel iets duurder dan de fles uit de winkel. Maar dat heb ik er graag voor over.
Snij de tomaten in kwarten en verwijder het harde gedeelte. Hak de uien in grove stukken. Doe het samen met de olie, balsamico, peper en zout in een groot bakblik en zet in een op 200 graden voorverwarmde oven.
Haal de tomaten er na 30 minuten uit en giet over in een pan met dikke bodem. Pureer met een staafmixer tot een gladde saus. Voeg kaneel en gemalen venkelzaad toe. Laat vervolgens op een laag vuurtje rustig een tijdje pruttelen en indikken.
Giet over in een uitgekookte fles of pot.
Deze ketchup is uiteraard niet zo lang houdbaar als die uit de winkel. Maar je kan er zeker een paar weken mee doen.
Morgen is het oktober. Het is tijd voor een nieuwe uitdaging. Oktober wordt de maand van het zelfmaken: DIY, Do It Yourself. Ik ga lekker zelf aan de slag om schoonmaakmiddelen te maken, huidverzorgingsproducten, en lekkere basisrecepten zoals ketchup en pindakaas. Want wie producten zelf maakt weet wat er in zit, produceert minder afval en is (meestal) goedkoper uit.
Online zijn veel recepten te vinden. Aromatherapie-info heeft al veel uitgevonden, en ook de site van Green Evelien is een bron van inspiratie. Uiteraard probeer ik de komende maand alles wel eerst even uit, voordat ik het deel. Want ik hou wel graag mijn oksels fris, mijn tanden glanzend en de wc-pot echt schoon. En ik ben ook benieuwd of het me echt geld/afval scheelt.
Voel je vrij om me te bestoken met ideeën, vragen of andere toevoegingen. Deze maand wordt één groot leerproces, met aan het eind een blinkend schoon huis, een stralende huid en een kast vol lekkers.
Na een maand van minimalistisch leven zijn er wat ‘gaten’ in mijn huis gevallen. De kast op zolder is overzichtelijk, ik heb een werkplek zonder troep, de administratie is op orde, en in verschillende kasten is weer aardig wat ruimte. Daarnaast zit er nog geld in mijn portemonnee, want ik heb niks uitgegeven (behalve aan eten uiteraard). En goh, ik blijk wel vier aantekenboekjes te hebben. Vandaar dat ik nooit de juiste aantekeningen vind als ik ze nodig had. Wie opruimt, vindt nog eens wat.
Er is echter nog meer dan genoeg te doen. Daarom heb ik me ingeschreven bij Yourganize. In de maand oktober krijg ik elke dag een concrete kleine opdracht via Facebook of email om spullen te ordenen of te sorteren. Als je wil kan je er zelfs een competitie van maken. Voor elk artikel dat je opruimt, kan je een punt scoren en je successen deel je op de Facebookpagina van Yourganize als extra stok achter de deur. Lijkt jou dit ook wat, klik dan hier.
Ook de tips van Moeders Minimalisme tijdens de #Flairopruimweken blijf ik nog even volgen. Ik merk al dat ik niet van de ‘grote stappen snel thuis’ ben. Niet altijd heb ik evenveel zin en tijd om aan de slag te gaan. Maar met elke keer een beetje moet ik zeker voor het eind van het jaar een mooi opgeruimd huis hebben.
Hoe ironisch: bij het opruimen van mijn bureau (waar ik nooit aan zit, want ik werk altijd aan de keukentafel. Daarom heeft mijn bureau al jaren de functie van ‘stortplaats’), kom ik een bijlage uit een NRC van 2013 tegen, geheel gewijd aan minimalistisch leven. Die had ik bewaard voor ‘het geval dat’. Omdat er een leuk schema in stond, wil ik die wel even delen. De rest van de informatie zit nu in mijn hoofd. En de krant in de papierbak.
Als er iemand is die mij kennis van het minimalisme heeft bijgebracht, dan is dat Dieuwke van moedersminimalisme.nl. Met haar blogs weet ze me enorm te motiveren. Ik vind het dan ook geweldig dat ze onderstaande gastblog voor me wilde schrijven. Dank je Dieuwke!
Ik lig in bed en kijk tevreden rond in onze slaapkamer. Ik zie de foto die gemaakt is op onze trouwdag en aan de muur hangt een foto van onze stralende dochter. Ik vind het heerlijk hier. De ruimte straalt rust en geluk uit.
Ooit was er een tijd dat ik ook onze slaapkamer rondkeek, maar dan met één groot verschil. Toen keek ik rond om te kijken wat ik er nog aan kon toevoegen om het nóg gezelliger te maken. Woonbladen inspireerden me, net zoals de woonwinkelfolders. Wanneer ik weer iets had gekocht en met veel aandacht had neergezet, verschoven en herschikt, kon ik er na de tijd heel lang vol trots naar zitten kijken. Jarenlang heb ik dat volgehouden. Jarenlang heb ik honderden euro’s geld uitgegeven aan accessoires. Jarenlang had ik de kasten vol accessoires omdat ik ze onmogelijk allemaal tegelijk neer kon zetten.
Maar die gewoonte veranderde drie jaar geleden. Dat was het moment dat ik me realiseerde dat alle mooie spulletjes die ik in ons huis had staan mij niet gelukkig konden maken. Ik was net moeder, iets wat ik altijd al wilde, maar ik was ongelukkig. Schuldiger kun je je als moeder bijna niet voelen. Mijn traumatische bevalling en chronische slaapgebrek hadden me flink uit balans gehaald.
Ook al had ik zoveel mooie accessoires om me heen verzameld, ik realiseerde me dat al die spullen leeg waren en zielloos. De vele vaasjes, bloemetjes, waxinelichtjeshouders, hangers en fotolijstjes, ze deden niets, helemaal niets. Ik werd er niet gelukkiger door. Het waren storende energievretende elementen voor me geworden.
Ik wist wat er moest gebeuren. Ik wilde mijn leven niet meer opvullen met alleen maar materialisme. Ik wilde niet meer spullen kopen om me er vervolgens maar een paar dagen gelukkig door te voelen. Ik wilde het anders. Ik wilde meer verdieping. Ik wilde geen onnodige ballast meer om me heen. Stuk voor stuk heb ik alle accessoires en onnodige spullen in huis in dozen gezet. Elke kamer heb ik doorgespit, totdat ik niets meer vond dat geen waarde voor me had.
Nu drie jaar later kijk ik weer om me heen. Ik besef dat ik gelukkig ben en tevreden. Ik ben dankbaar voor de spullen die ik nog om me heen zie. Het zijn de spullen die ik nodig heb of die me energie geven. Niets dat nog zwaar op mijn schouder weegt. Ik voel me heerlijk licht, vrij en in balans.
De slaapkamerdeur gaat zachtjes open. Het is mijn dochter van drie die vraagt of ze bij me mag liggen. “Tuurlijk schat”, antwoord ik haar, “hier is ruimte zat.” Terwijl ze haar tegen me aan nestelt, en ik mijn armen om haar heen sluit, weet ik het zeker. Hier kan geen enkele accessoire tegenop…
Vandaag ging dochterlief naar school met een extra schooltas. De stiften, knuffels en spelletjes die erin zitten zijn niet voor haarzelf, maar voor een ander kindje. Een meisje dat amper iets heeft, omdat ze alles wat ze ooit had, thuis moest achterlaten. Haar speelgoed, haar boekjes, haar knuffels. Hoe het meisje heet, weten we niet. Ze is een vluchteling, op weg naar een beter leven. Een leven zonder oorlog en geweld. “Ik zou Knuffie altijd meenemen”, had dochterlief vanochtend gezegd terwijl ze haar stoffige, vergeelde en half versleten lappenolifant tegen zich aandrukte. Knuffie is even oud is al zijzelf en ze zijn nog nooit een nacht gescheiden geweest. Bedachtzaam keek ze naar haar enorme berg knuffels op haar bed. Ze haalde er een paar tussenuit. Voor het meisje. Want ze moet er toch niet aan denken dat zij moet slapen zonder een knuffel.
De rugtasactie is een initiatief van Julia, leerling van @obsdeheksenketel. De rugtasjes gaan volgende week naar Lesbos, waar ze hopelijk een glimlach zullen toveren op de gezichtjes van de jonge vluchtelingen.
Ik sta op zolder en kijk om me heen. De zolder is nog steeds vol. Te vol. Er zitten wat gaatjes in de boekenkast, de spelletjeskast en op de vensterbank. Maar dit kan nog veel beter. Alleen… ik weet niet meer wat ik weg moet/wil/kan doen. Ik ben namelijk aardig verknocht aan veel spullen, merk ik. En daarnaast is er altijd zo’n stemmetje in mijn hoofd dat zegt: misschien kan ik het nog een keer gebruiken voor… wie weet wanneer. Hoewel ik zeker weet dat ik desbetreffend object tegen die tijd al lang ben vergeten.
Opruimen, het klinkt zo makkelijk, maar na twee weken en één goedgevulde doos, zit ik vast. Tijd dus om op zoek te gaan naar tips om het ‘opruimen’ te vergemakkelijken.
Heb je ook nog tips. Laat me weten, ik kan ze wel gebruiken.