Flashback: Het is 2013. Ik loop al lang met het idee om mijn leven radicaal om te gooien. Ik wil duurzaam leven. Ik wil mijn impact op onze aardbol minimaliseren. Ik ben de consumptie- en wegwerpeconomie zat. Ik wil zonnepanelen op het dak, een zonneboiler, een waterbesparende douchekop, biologisch eten, minimaliseren, de auto de deur uit, afvalvrij leven, blikjes en rommel van de straat opruimen, duurzame kleding dragen enz. Ik wil een levensstijl waar ik volledig achter sta en trots op ben.
Het is 2014: Ik wil het allemaal echt heel graag, maar ik heb nog steeds geen stap ondernomen. Hoe kan het, vraag ik me af, dat je iets wat je zo graag wil, niet doet? Het antwoord bleek simpel: mijn stap was te groot. Kilometers te groot.
Gedragsonderzoeker Ben Tichelaar schreef hier afgelopen zaterdag een mooie blog over in het NRC Handelsblad. “Waar hebben we het over? In plaats van het verzinnen van het zoveelste alles-of-niets voornemen – zoals: ik begin met hardlopen, elke week minstens tien kilometer – neem je je slechts voor om elke zaterdagochtend, als de wekker gaat, je hardloopkleren aan te trekken. Meer niet. Desnoods kruip je daarna weer in bed. In je sportkleding. (…) Helpt dat? Absoluut, zeggen de aanhangers. Want de tweede of derde zaterdag dat je in je sportkleding door het huis loopt, denk je: ik kan eigenlijk ook best een stukje gaan rennen. (…) De truc is om je wensen te vertalen naar een eerste stap die zo ridicuul klein is, dat je denkt: nou nou, dat is simpel. Dát kan ik wel.”
Hoe kan het, vraag ik me af, dat je iets wat je zo graag wilt, niet doet? Het antwoord bleek simpel: mijn stap was kilometers te groot.
Het is 2015: Het antwoord van Tichelaar is niet nieuw voor me. Mijn blog heet niet voor niets ‘elkedaggroener.nl’. Sinds mijn blog zet ik elke dag stapjes. Soms minuscuul kleine stapjes. Maar met als resultaat dat ik me steeds duurzamer gedraag. En ik ben al veel verder ben gekomen dan ik me in 2013 had kunnen indenken.
Lange tijd dronken we melk van Campina. Handig in een fles met statiegeld, want dat scheelt afval. Maar toch stond het me tegen. Ik geef dochterlief, die dol is op melk, liever biologische melk. Dat is gezonder, want het bevat meer vitamine E en een hoger gehalte Omega-3 vetzuren. Maar ja, dat zit in een pak.
En nu zit ik dus met die melkverpakkingen. Op internet zocht ik op melkpak hergebruiken en ik vond allerlei creatieve ideeën. Zoals het maken van een portemonnee. Leuk cadeautje voor Sinterklaas of Kerst? Moeilijk is het niet. En meer dan een leeg pak melk of sap, schaar en elastiekje heb je niet nodig.
Ken je dat? Biologische komkommer in de supermarkt, maar verpakt. En daarnaast ligt de gewone komkommer, onverpakt. Gewone melk zit in een fles met statiegeld, biologische melk in een pak die in de grijze container verdwijnt. Het is steeds een moeilijke keuze: kies ik voor onverpakt of biologisch? Dat is best lastig voor iemand die én biologisch wil eten én zo min mogelijk afval wil produceren.
Wel is er steeds meer aandacht voor milieuvriendelijke verpakkingen. Denk daarbij aan hernieuwbare materialen zoals we die bij Bio+ nu ook al gebruiken voor groente- en fruitproducten. Hernieuwbare materialen zijn gemaakt van plantaardige materialen en dus niet meer van aardolie. 
Het is weer Sint Maarten. De kinderen aan de deur zingen de mooiste liedjes. En daar hoort een traktatie bij. Er wordt door de snoepfabrikanten erg op ingespeeld, veel miniverpakkingen met elk reepje afzonderlijk in een plastic verpakking. Daarnaast: suiker, veel suiker. Toen vorig jaar mijn dochter met snoep voor een heel jaar thuiskwam, kon ik alleen maar diep zuchten. Moet dat echt allemaal opgegeten worden? Als ik zeg dat ik dit jaar mandarijntjes trakteer, kijkt ze me vies aan. Niet dat ze geen mandarijntjes lust, maar ze wil een echte traktatie. En dat zijn mandarijntjes niet.
Dit jaar gaf ik de kinderen aan de deur een keuze: verpakt ontbijtkoekje, doosje rozijntjes of een mandarijntje. De rozijntjes hadden duidelijk de voorkeur. Maar ook een paar mandarijntjes zijn meegenomen. Gelukkig zag ik er niemand vies bij kijken.
Knip een vorm (hartje of rondje) twee keer uit de stof (4 x als je twee handwarmers wil). Leg twee stofdelen op elkaar met de goede kant naar buiten. Naai rondom dicht maar laat een kleine opening. Vul via de opening de vorm met rijst of linzen en naai vervolgens het gaatje dicht. Leg je handwarmer 30 seconden in de magnetron, dat geeft je zeker 30 minuten warme handen.
De tuin staat vol munt. Ik ben er dol op: lekker op de bank met een kopje verse muntthee. Om er straks in de winter ook van te genieten, heb ik een groot deel geplukt en laten drogen. Munt drogen deed ik als volgt: In bosjes hing ik het op zolder. Zorg voor een luchtige en donkere plek. In ieder geval mag het niet in de zon hangen. Na een week waren ze gedroogd en ritste ik ze zo van de 
takjes in een bakje. Als je wil kan je de blaadjes met je vingers helemaal verpulveren. Heerlijk die geur v
an munt!
Op mijn zoektocht naar zelfgemaakte verzorgingsproducten kom ik steeds weer
Deodorant maken is niet moeilijk. Maar er zijn meer redenen te bedenken waarom je het zelf zou maken. Het is goedkoop, het geeft minder afval en je weet welke ingrediënten erin zitten.
Vandaag een DIY in de tuin (het weer was té lekker om binnen te blijven). Wist je dat je knoflook gewoon kan kweken in achtertuin? Of in een bak op je balkon, als je geen tuin hebt. En als je het nu doet (oktober), kun je eind juni oogsten.
Niet alleen lekker
