Vanaf vandaag verplaats ik me geruisloos, bewegingsloos en bijna voor niks. Ik ben namelijk de trotse bezitter van een elektrische scooter! Een tweedehands scooter, uiteraard. En wat is hij mooi! En wat is hij stil!
Voorzichtig geef ik een beetje gas. Ik heb vroeger nooit een brommer gehad en op die van mijn broer durfde ik niet. Onder toeziend oog van man- en dochterlief draai ik enigszins nerveus het sleuteltje om. Maar dan zoef ik, met slechts een klein hortje en stootje, weg. Dat gaat zo gek nog niet. Na één rondje door de straat staat mijn dochter al klaar om bij me achterop te springen. Dit keer rij ik gladjes weg. Meer dan gezoef van de banden en de wind om de oren horen we niet. Hoe leuk is het om al rijdend een normaal gesprek te kunnen voeren!
De elektrische scooter is een vervanging van mijn auto. Niet voor woon-werkverkeer, maar voor de wekelijkse ritjes met dochterlief naar atletiekbaan en zwembad. Net te ver voor op de fiets, vooral wanneer het straks vroeg donker is. Het dingetje rijdt 25 km per uur en zorgt ervoor dat we nooit wind tegen hebben. Daarnaast is er geen stank, geen hete uitlaat, geen bezoekjes aan een pompstation en geen CO2 uitstoot.
Maar zitten er dan geen nadelen aan? Jawel, dat is eigenlijk dezelfde stilte die ook zo prettig is. Niet alleen ik moet er aan wennen, ook de andere weggebruikers. Want niemand hoort me aankomen. Er zit wel een claxon op de scooter, maar die is zo hard dat ik er zelf van schrik, laat staan de fietser voor me. Dus straks maar even naar de fietsenzaak voor een ordinaire bel, zodat ik in het verkeer beleefd kan aangeven dat ik langszij kom.
Sinds vier dagen kijk ik anders naar mijn huis. Ik kan geen kamer binnenkomen of ik kijk even rond of ik spullen zie liggen die weg kunnen. Maar ik zie ze niet. Want alle spullen die ik zie zijn vertrouwd, en vertrouwde spullen doe ik niet zomaar weg.
Nu de auto de deur uit is, val ik een beetje in een gat. Mijn auto verkopen is tot nu toe de meest duurzame stap die ik zette. What’s next?
Vandaag namen we afscheid. Ergens op een parkeerplaats. C3 en ik, we waren een goed team. Maar met C3 voor de deur, kan ik mijn duurzaamheidsdoelstellingen niet halen. Dus gaf ik Judith de sleutels, zij zocht dringend een kleine betrouwbare auto. Met twee kleine kinderen gaat zij voor gemak in plaats van duurzaamheid. Daar kan ik me ook wel iets bij voorstellen.
Twee uur heb ik staan wassen, poetsen en stofzuigen, maar nu glimt hij dan ook echt. Dat moet ook, want sinds vandaag staat hij op Marktplaats: mijn mooie, snelle en nooit in de steek latende Citroën C3. Wegens overcompleet, staat er in de beschrijving, maar eigenlijk is het: wegens vervuiling. In mijn duurzame leven is geen plaats voor een eigen auto. Compleet overbodig, zo bleek de afgelopen maanden waarin ik al probeerde autovrij door het leven te gaan. Nou ja, compleet… Handig is een auto wel. Gelukkig blijk ik heel goed zonder te kunnen.
Het is feest! Hiep hiep hoera! Precies een jaar geleden plaatste ik mijn eerste blog over duurzaam leven op deze site. Ooh, wat was dat spannend. Ik wist precies wat ik wilde, maar wat vond ik het eng om jullie mijn verhalen te laten lezen. Wat zouden jullie er van vinden? Zouden jullie me uitlachen? Of erger nog: gewoon niet lezen? Gelukkig bleken jullie het allemaal wel te kunnen waarderen, en daarvoor zeg ik dank.
Negen noordelingen die een duurzame uitdaging aangaan. Daar gaat de Voetspot over. En ik ben er een van! Of het nu gaat over lokaal en puur eten, je eigen groente kweken, minimaliseren, minder afval produceren of minder vlees eten, elke blogger van de Voetspot heeft zo zijn eigen reden om de uitdaging aan te gaan.
Ik kreeg van jullie verschillende tips voor een mooi en duurzaam bruidsboeket: een enkele Hortensia, een Artisjokkenhart, een bos wilde Margrieten. Dank voor alle tips, ik vind ze geweldig.
Bij een huwelijk horen afscheidscadeautjes. Een ‘leuk-dat-je-er-was’-aardigheidje. Altijd leuk om iets terug te geven. Maar ik zat er aardig mee in mijn maag. Duurzame huwelijksbedankjes, iets wat niet direct ergens in een la belandt. Of erger nog: in de prullenbak. Iets waar de gasten iets aan hebben, en tegelijkertijd duurzaam om te maken. Waar vind je dat?
Het maakt een enorm lawaai, maar het schijnt goed te zijn voor het milieu. Rara wat is het? Bioplastic! Ooit een tijdschrift uit de bioplastic verpakking gehaald? Het kraakt en het doet alsof het een lieve lust is. Maar wat doe je vervolgens met het plastic? Gewoon in de gft-container?
Het Kiemlogo: Een van de criteria is dat het product binnen twaalf weken voor 95 procent uiteen gevallen en afgebroken moet zijn onder gecontroleerde composterings-omstandigheden, zoals in een commerciële composteerinstallatie. Het logo komt onder meer voor op verpakkingen van biologische producten.
Vergelijkbaar met het Kiemlogo is het Belgische OK Compost logo. Het wordt uitgegeven door AIB Vinçotte en is onder meer te vinden op het tijdschriftfolie van het tijdschrift Genoeg.