Ik hou niet van de avondvierdaagse. Ik hou wel van wandelen en kinderen zien bewegen. Maar ik hou niet van het beeld dat kinderen hebben bij de avondvierdaagse: lekker veel snoep eten. Want dat is waar ze aan denken. Vier dagen lang, met de intocht als hoogtepunt, waar ze als beloning behangen worden met snoepmedailles.
Avondvierdaagse gezond?
Bij dochterlief is het niet anders. Het is dé reden om mee te lopen. Naast uiteraard de gezelligheid en het later naar bed gaan. Dit jaar loopt ze tien kilometer. Ach, dat vind ik toch ook wel weer een prestatie. Echter niet één die ik ga belonen met snoep.
Bakje nasi
Van te voren goed eten. Dat is al belangrijk. Want op een lege maag kan je niet lopen. Aangezien ze twee van de vier dagen rechtstreeks van de BSO naar de Avondvierdaagse gaat, geef ik haar bakjes eten mee. Dag 1 is het homemade nasi. Met een flink ei, daar is ze dol op. Als de bak leeg is, zal ze voorlopig geen honger krijgen.
Snacken
Voor onderweg maak ik een trommeltje met druiven en een trommeltje met stukjes komkommer, wortel, paprika en snoeptomaatjes. Genoeg om ook uit de delen. Ervoor in de plaats krijgt ze vast snoepjes van haar klasgenoten. Wie weet brengt het andere kinderen nog op ideeën.
Kraanwater
En pakjes drinken blijven thuis. Ik vul een bidon met kraanwater. Vooral met het warme weer op komst, is voldoende water drinken een must. En gelukkig heeft dochterlief er geen hekel aan. Ranja krijgen ze onderweg van school.
De intocht
Ik weet nog dat dochterlief de eerste keer dat ze mee liep met de wandelvierdaagse me sneu aankeek. Alle kinderen hingen vol snoep, en zij kreeg van mij een mooie roos. Gelukkig voor haar stond daar nog een buurvrouw langs de kant die haar snel wat toestopte. Sindsdien weet ik: snoepen wordt het toch, hoe hard ik ook mijn best doe om het tegen te gaan. Ik hoop dan maar dat ze ook haar trommeltjes leeg eet. Dan is het tenminste nog half-om-half.
Het mooiste van de lente: de steeds langer wordende avonden. Voor ons reden om na het eten ’s avonds nog even op pad te gaan. En dan kom je soms mooie verrassingen tegen. Zoals in de Gasterse Duinen, waar de kudde van Anloo graast, prachtige Schotse Hooglanders. En dit keer liepen ze rond met hun schattige jonkies. Nog zonder imposante horens en zonder haar voor hun ogen. 
Mama keek op afstand toe.
Net terug van een vakantie in Suriname, realiseer ik me maar weer eens al te goed dat duurzaamheid niet vanzelfsprekend is. Niet hier in Nederland, en nog minder in Suriname. Zeven jaar geleden was ik voor het laatst in het prachtige land, en daardoor liep ik toch wel weer een kleine duurzame schok op. Want waar ik de afgelopen jaren veel veranderingen heb gezien in Nederland, loopt Suriname wat duurzaamheid betreft hopeloos achter. Ik hoopte op huizen met zonnepanelen, aangezien de zon er elke dag genadeloos schijnt en er vaak stroomstoringen zijn. Maar ik telde er twee, geplaatst op de daken van een gemeenschapsruimte van een dorpje in de binnenlanden van Suriname. Overdag is er dus volop schone stroom. Om het dorp echter ook ’s avonds van stroom te voorzien, ronkte tijdens die uren nog steeds een diesel slurpende generator.
We hebben een heerlijk hardloop- en yogaweekendje op Vlieland achter de rug. Een prachtige manier om het eiland te ontdekken. En een mooi eiland is het. En, als duurzaamheidsfanaat, ging ik natuurlijk gelijk op zoek naar groene trekjes. En die vond ik. Dat begon al met het boeken van de bootreis. Het is maar een klein eindje, maar desalniettemin geeft Rederij Doeksen je de mogelijkheid om de CO2 uitstoot te compenseren. Een luttel bedrag van 50 cent, ik zag geen reden om het niet te doen. En de uitgelezen krant kon ik gewoon op de boot laten liggen. De rederij zamelt al het oud papier van de reizigers in en schenkt de opbrengst ervan aan de drumband op Vlieland.
Op Vlieland zelf vond ik vlak bij de aanlegsteiger van de boot het allerlekkerste en groenste winkeltje: Vlie. Een klein winkeltje gevuld met biologische en streekproducten. Versgebakken brood, pannenkoekenmix met cranberry’s, heerlijke vegetarische seitanbroodjes en veel meer lekkers. Of zo’n winkeltje loopt op zo’n klein eilandje? Jazeker! Gelukkig zien ook de Vlielanders het nut in van een duurzamer leven. En dat geeft, naast de mooie tochten over het strand en door de duinen, het verblijf op het eiland nog iets extra’s.
Hij zit werkelijk fantastisch! Mijn nieuwe spijkerbroek. Nou ja ‘mijn’ spijkerbroek. Eigenlijk is hij niet van mij. Hij is van