We hebben gezinsuitbreiding: Bas en Lena. Twee kleine, zwarte, schuwe katjes liggen heel dicht tegen elkaar aan. Schichtige oogjes volgen elke stap die we zetten. Nee, vertrouwen doen ze ons niet. In het halve jaartje dat ze oud zijn, hebben ze al een heel leven achter de rug.
Bas en Lena zijn zogenaamde ‘niet-gesocialiseerde’ katten. Oftewel: zwerfkatten. Ze zijn gevonden op straat. De een op een camping bij Coevorden, de ander bij een restaurant in Hoogeveen. Hongerig en uitgemergeld. Beiden werden naar het Drenst Dierenasiel in Beilen gebracht, waar ze samen een hok en een mand deelden. De eerste keer dat wij ze zagen lagen ze lief tegen elkaar aan. Maar, zo had de meneer van het asiel gezegd, dit zijn geen katjes om te aaien of te knuffelen. En of je ze ooit op kan pakken, is nog maar de vraag. Ze zijn niet gewend aan mensen. Ze zijn het liefst op zichzelf.
Boerderijkatten uit het asiel
We kiezen speciaal voor deze zwerfkatten. In het asiel wonen er veel meer, en ze raken ze maar moeilijk kwijt. Ze sprongen dan ook bijna een gat in de lucht toen we zeiden dat we er wel twee wilden meenemen. Deze lieve beestjes vinden moeilijk een thuis. Want wie wil nu een kat die altijd op pad is? Of die je nooit zou kunnen aaien.
‘Kletsen’ met de katten
Wij dus. Wij willen poezen die muizen vangen. Manlief is allergisch voor kattenhaar, dus het is ook niet de bedoeling dat Bas en Lena spinnend tegen ons aan komen liggen op de bank. Dochterlief zit nu regelmatig een paar minuutjes voor hun hok om met ze te ‘kletsen’. Ik denk dat ze hoopt dat ze ooit minder schuw zullen worden en dat ze met hen kan spelen. Ach, je weet het nooit. Elke kat heeft zijn eigen karakter. Maar ik heb geleerd dat katten in de eerste paar maanden van hun leven direct moeten socialiseren, anders is het te laat. Bas en Lena zijn nu minstens een half jaar oud.
Een leven voor spanning en avontuur
Gezellig zullen ze, vrees ik, nooit worden. Nuttig wel. En hopelijk vinden ze het straks wel fijn op hun nieuwe plek op onze boerderij. Voor hen ligt een leven vol spanning en avontuur in het verschiet. Ze mogen rennen, klimmen, jagen en muizen vangen (en vogeltjes laten vliegen) om vervolgens in een warm mandje weer uit te rusten. Hopelijk bevalt ze dat.
De sloop vordert gestaag. Beneden gaat de vloer er uit. Op zolder is de betimmering van het dak verwijderd. Wat rest is de oude balken constructie, het dakbeschot en de dakpannen. Nu zien we goed de staat van het dak, en die is niet goed. Maar nee, we schieten niet gelijk in de stress. We wisten dat we dit konden verwachten bij een oude boerderij opknappen. 
Hard werken houdt ons warm
Dagelijks zit hij er: een roodborstje op het dak van de stal. Precies voor ons keukenraam. Behalve het roodborstje, worden we ook elke dag vereerd met een bezoekje van koolmeesjes. Tijd om een paar vetbollen voor ze op te hangen, zodat ze ook gezellig bij ons blijven.
WC-rol
Om vogels op meerdere plaatsen te voorzien van eten, hang ik ook twee oude koffiekopjes op, gevuld met vetbollen en ‘bak’ ik nog een paar ‘muffins’. Ook deze zijn makkelijk zelf te maken. Je hebt nodig:
Zelf koop ik vogelzaad van de 
Een cadeautje kopen voor manlief zijn verjaardag was eigenlijk niet de bedoeling. Maar ik kon dit mobiele whiteboard niet laten liggen. Want dit is een duurzaam cadeau en net wat hij nodig heeft. 
Voor kinderen uit Zuid-Afrikaanse sloppenwijken
Vervolgens maak je met stenen of dikke takken de omtrek van je bed. Bedek je het karton vervolgens met een flinke laag mulch/aarde. In de komende maanden zal het karton verteren. Belangrijk is dat er geen licht naar de ondergrond kan komen, want dat zorgt ervoor dat het onkruid dat je zo juist hebt afgedekt, toch weer kan ontkiemen. Tot slot dek je de grond af met stro of afgevallen bladeren.
