Vandaag de eerste schooldag. Gelukkig! En dat zeg ik met een diepe zucht. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik een verschrikkelijke vakantie heb gehad. Integendeel, het was gezellig en leuk, maar wel flink vermoeiend. Ik merk dat ik toe ben aan regelmaat. Aan een ritme. Want in de vakantie kan en mag alles, en daarmee doe ik niet de dingen die ik eigenlijk wil doen.
Regelmaat
Tien jaar geleden, toch dochterlief net geboren was, leerde ik de drie R’en: Rust, Reinheid en Regelmaat. En ik maar denken dat dat alleen voor de baby gold. Tien jaar later, na 6 weken vakantie, snak ik vooral naar de laatste R. De R van Regelmaat. Elke ochtend op dezelfde tijd opstaan, naar school/werk, een blogje schrijven, ’s avonds sporten en op tijd naar bed. Zonder deze regelmaat voel ik me verloren. Want juist wanneer ik zeeën van tijd heb, komt er weinig uit mijn handen. Want alles kan immers morgen ook wel. ’s Avonds nog een wijntje, omdat het toch vakantie is. Sporten doen we wel op een ander moment in de week. Maar ja, dan verdoe ik me tijd weer aan andere heerlijke, maar vaak nutteloze dingen.
De wekker weer gezet
Dus vanochtend om 6 uur ging de wekker, om 8 uur zwaaide ik dochterlief uit, en tot vanmiddag heb ik hard gewerkt. Nu tijd voor een blogje en dan de hardloopschoenen aan. So far so good. Heerlijk die regelmaat. Vakantie vieren is geweldig, maar weer terug naar de orde van de dag is ook niet verkeerd.
Over twee weken denk ik er vast weer anders over en kijk ik weer reikhalzend uit naar de herfstvakantie. Maar ach, er moet wat te wensen overblijven.
We wonen straks hemelsbreed slechts een kilometer verderop, maar het is een verschil van dag en nacht. Het verschil tussen wonen in een stad en wonen in een dorp.
Het mooiste van de lente: de steeds langer wordende avonden. Voor ons reden om na het eten ’s avonds nog even op pad te gaan. En dan kom je soms mooie verrassingen tegen. Zoals in de Gasterse Duinen, waar de kudde van Anloo graast, prachtige Schotse Hooglanders. En dit keer liepen ze rond met hun schattige jonkies. Nog zonder imposante horens en zonder haar voor hun ogen. 
Mama keek op afstand toe.
Net terug van een vakantie in Suriname, realiseer ik me maar weer eens al te goed dat duurzaamheid niet vanzelfsprekend is. Niet hier in Nederland, en nog minder in Suriname. Zeven jaar geleden was ik voor het laatst in het prachtige land, en daardoor liep ik toch wel weer een kleine duurzame schok op. Want waar ik de afgelopen jaren veel veranderingen heb gezien in Nederland, loopt Suriname wat duurzaamheid betreft hopeloos achter. Ik hoopte op huizen met zonnepanelen, aangezien de zon er elke dag genadeloos schijnt en er vaak stroomstoringen zijn. Maar ik telde er twee, geplaatst op de daken van een gemeenschapsruimte van een dorpje in de binnenlanden van Suriname. Overdag is er dus volop schone stroom. Om het dorp echter ook ’s avonds van stroom te voorzien, ronkte tijdens die uren nog steeds een diesel slurpende generator.
We hebben een heerlijk hardloop- en yogaweekendje op Vlieland achter de rug. Een prachtige manier om het eiland te ontdekken. En een mooi eiland is het. En, als duurzaamheidsfanaat, ging ik natuurlijk gelijk op zoek naar groene trekjes. En die vond ik. Dat begon al met het boeken van de bootreis. Het is maar een klein eindje, maar desalniettemin geeft Rederij Doeksen je de mogelijkheid om de CO2 uitstoot te compenseren. Een luttel bedrag van 50 cent, ik zag geen reden om het niet te doen. En de uitgelezen krant kon ik gewoon op de boot laten liggen. De rederij zamelt al het oud papier van de reizigers in en schenkt de opbrengst ervan aan de drumband op Vlieland.
Op Vlieland zelf vond ik vlak bij de aanlegsteiger van de boot het allerlekkerste en groenste winkeltje: Vlie. Een klein winkeltje gevuld met biologische en streekproducten. Versgebakken brood, pannenkoekenmix met cranberry’s, heerlijke vegetarische seitanbroodjes en veel meer lekkers. Of zo’n winkeltje loopt op zo’n klein eilandje? Jazeker! Gelukkig zien ook de Vlielanders het nut in van een duurzamer leven. En dat geeft, naast de mooie tochten over het strand en door de duinen, het verblijf op het eiland nog iets extra’s.
Hij zit werkelijk fantastisch! Mijn nieuwe spijkerbroek. Nou ja ‘mijn’ spijkerbroek. Eigenlijk is hij niet van mij. Hij is van