Ik vraag dochterlief nog een keer: wil je echt meedoen met deze uitdaging en een maand lang vegetarisch eten? Als rasechte vleeseter stond ze niet gelijk te springen op tafel toen ik mijn uitdaging aankondigde. Maar spannend vindt ze het eigenlijk ook wel. Ik krijg een hele waslijst te horen van wat ze in ieder geval niet wil eten: bonen, linzen, kikkererwten. Hmmm, dat vergt creativiteit in de keuken.
Mc Burgers – maar dan zonder vlees
Ik begin deze dag met een lijstje te maken van wat we eten de komende week. En wat ik haar als broodbeleg kan voorschotelen, want de biologische salami en ham verdwijnen nu ook van tafel. Gisteren mocht dochterlief in de winkel vegetarisch vlees uitzoeken. Ze kwam terug met de Mc burgers van de Vegetarische Slager. Ok!
1 maand vegetarisch
Ik wil graag deze uitdaging aangaan. Een maand helemaal geen vlees eten. En ik heb mijn gezin gevraagd of ze mee willen doen. Ik heb namelijk geen zin om vegetarisch te koken en er vervolgens een hamlapje bij te bakken. Ik wil juist die gerechten vinden die vegetarisch eten zo lekker maken. Niet overal een klodder kaas op doen ter vervanging. Kan in ons geval ook niet, want manlief heeft kaasvrees.
Uitdijende footprint
Eten is voor een groot deel verantwoordelijk voor onze uitdijende footprint op aarde. En dat komt dan weer voor een heel groot deel door het eten van vlees. Uiteraard helpt mijn kopje cappuccino die ik nu drink tijdens het tikken van dit stukje ook niet. Wie weet laat ik dat ook nog een keer varen. Maar ik ga nu eerst voor het vlees. Daarnaast wil ik ook de vegetarische keuken met al zijn heerlijke gerechten ontdekken. Want ik hou van koken. Ik ben blij dat man- en dochterlief met mij deze uitdaging aan gaan. ‘Maar niet langer dan een maand’, waarschuwt dochterlief. Ik vind het prima. Wat ze op 1 maart eten, zou mij worst zijn.






We wonen straks hemelsbreed slechts een kilometer verderop, maar het is een verschil van dag en nacht. Het verschil tussen wonen in een stad en wonen in een dorp.






Het mooiste van de lente: de steeds langer wordende avonden. Voor ons reden om na het eten ’s avonds nog even op pad te gaan. En dan kom je soms mooie verrassingen tegen. Zoals in de Gasterse Duinen, waar de kudde van Anloo graast, prachtige Schotse Hooglanders. En dit keer liepen ze rond met hun schattige jonkies. Nog zonder imposante horens en zonder haar voor hun ogen.
Mama keek op afstand toe.
Net terug van een vakantie in Suriname, realiseer ik me maar weer eens al te goed dat duurzaamheid niet vanzelfsprekend is. Niet hier in Nederland, en nog minder in Suriname. Zeven jaar geleden was ik voor het laatst in het prachtige land, en daardoor liep ik toch wel weer een kleine duurzame schok op. Want waar ik de afgelopen jaren veel veranderingen heb gezien in Nederland, loopt Suriname wat duurzaamheid betreft hopeloos achter. Ik hoopte op huizen met zonnepanelen, aangezien de zon er elke dag genadeloos schijnt en er vaak stroomstoringen zijn. Maar ik telde er twee, geplaatst op de daken van een gemeenschapsruimte van een dorpje in de binnenlanden van Suriname. Overdag is er dus volop schone stroom. Om het dorp echter ook ’s avonds van stroom te voorzien, ronkte tijdens die uren nog steeds een diesel slurpende generator.
We hebben een heerlijk hardloop- en yogaweekendje op Vlieland achter de rug. Een prachtige manier om het eiland te ontdekken. En een mooi eiland is het. En, als duurzaamheidsfanaat, ging ik natuurlijk gelijk op zoek naar groene trekjes. En die vond ik. Dat begon al met het boeken van de bootreis. Het is maar een klein eindje, maar desalniettemin geeft Rederij Doeksen je de mogelijkheid om de CO2 uitstoot te compenseren. Een luttel bedrag van 50 cent, ik zag geen reden om het niet te doen. En de uitgelezen krant kon ik gewoon op de boot laten liggen. De rederij zamelt al het oud papier van de reizigers in en schenkt de opbrengst ervan aan de drumband op Vlieland.
Op Vlieland zelf vond ik vlak bij de aanlegsteiger van de boot het allerlekkerste en groenste winkeltje: Vlie. Een klein winkeltje gevuld met biologische en streekproducten. Versgebakken brood, pannenkoekenmix met cranberry’s, heerlijke vegetarische seitanbroodjes en veel meer lekkers. Of zo’n winkeltje loopt op zo’n klein eilandje? Jazeker! Gelukkig zien ook de Vlielanders het nut in van een duurzamer leven. En dat geeft, naast de mooie tochten over het strand en door de duinen, het verblijf op het eiland nog iets extra’s.