Of ik wel eens géén zin heb om duurzaam te doen, werd me laatst gevraagd. Nou nee, eigenlijk niet. Duurzaam doen is geen last, het is een way of living. Maar ik geef toe, heel soms heb ik zin om lekker makkelijk te doen, en dat staat niet altijd gelijk aan duurzaam doen. Want hoewel ik inmiddels een fervent OV-reizigster ben, duurt het reizen met bus en trein van a naar b best lang. Per dag ben ik zeker een uurtje langer onderweg. Nu heb ik dat er meestal wel voor over, maar soms, zoals vandaag, toch eigenlijk niet. Want ik heb het druk, op het werk wachten de deadlines, mijn carpool-collega moet de andere kant op en… de auto staat voor de deur.
Hoe je ook je best doet, als het even tegen zit is de kans groot dat je teruggrijpt naar oude gewoontes. Is dat erg? Nee, zolang deze oude gewoontes niet weer in het dagelijks leven sluipen. Maar voor een dag moet het kunnen. Het is per slot van rekening maandag! Morgen spring ik weer bij mijn collega in de auto. En woensdag… dan wordt het 20 graden. Dan blijft de auto zeker staan en spring ik lekker op de fiets.
Ik krijg veel leuke reacties op mijn blog over de Vegan Challenge. En heel veel lekkere tips. Bedankt daarvoor! Ik ben nu anderhalf week volledig vlees-, zuivel-, vis- en ei-loos. Oftewel, voedsel dat een relatie heeft met dieren, laat ik staan. Hoewel ik in het begin vooral mijn eitje miste, en de sloot melk in de koffie, zit ik me nu vooral te verbazen hoe lekker we eten. Met Pasen aten we ‘eiersalade’ van tofu (zie foto). Manlief maakte overheerlijke zoete aardappelkoekjes die hij serveerde met veganaise. En ik sta versteld van de mogelijkheden met kidneybonen. Zelfs dochterlief kreeg ik aan de kidneybonensalade. Uiteraard mede dankzij de erbij geserveerde taco-chips, maar toch.
Mijn derde dag als veganist. Zie ik er anders uit? Nee. Voel ik me anders? Nee, niet meer of minder afgemat dat een normale vrijdagmiddag. Verlang ik al naar hompen vlees of een eierbal? Nee, ook nog niet. Niks aan de hand dus.
Ik ga trouwen! Vriendlief ging netjes voor me door zijn knieën en keek me met zijn grote trouwe ogen aan. Of ik alsjeblieft….
Ik dacht dat ik er al was, toen ik afgelopen week de stemwijzer invulde. Maar ho, de kandidatenlijst blijkt nog een achterkant te hebben: we moeten ook nog stemmen voor de leden van het algemeen bestuur van het waterschap. Hierin staan weer heel andere partijen dan bij de Provinciale Staten. Alsof het al niet moeilijk genoeg was! Hoe weet ik op wie ik moet stemmen?
Al de hele week ligt de kandidatenlijsten voor de verkiezing van de leden van de Provinciale Staten op de keukentafel. Ik moet mij er nodig eens in verdiepen. Maar ergens komt het er niet van. Gelukkig heb ik een blog, die mij stimuleert daad bij het woord te voegen. Bij deze dus.
Af en toe een dagje thuis werken vind ik heerlijk. En meestal ben ik dan ook super productief. Ik verzet bergen werk in korte tijd. Maar er zit ook een nadeel aan: ik krijg altijd zo’n ontzettende trek als ik thuis werk. De hele dag door heb ik zin om te snacken. Omdat ik echter al 2 jaar suikervrij eet, heb ik niet bar veel lekkers in de kast liggen. Komt nog bij dat we zo min mogelijk afval produceren, dus je vindt ook weinig kant en klaar lekkers bij ons in huis.
Eindelijk, hij is klaar. De winter is al bijna voorbij, warme truiendag is al verleden tijd. Maar of het nu gaat vriezen of dooien, mijn dikke wintertrui is klaar. En hij zit heerlijk!
