Buiten op de borden stond de aanbieding: kip voor tien euro per kilo. Varkensvlees voor 8 euro per kilo. Niet duur voor een biologische slager, dacht ik nog. Toen ik binnenliep, waren de schappen zo goed als leeg. ‘Ben ik te vroeg of ben je al uitverkocht’, vroeg ik vrolijk. ‘We gaan dicht’, was kort het antwoord van de slager. En ik schrok. Dicht? Mijn biologische slager op de hoek die altijd even vrolijk al mijn bakjes vult, stopt er mee? Helaas maar waar. Financieel trekken ze het niet meer. Niet zo verwonderlijk met de kiloknallers van Lidl en Jumbo als buren. Daar valt niet tegen te concurreren. Daarnaast bieden zij ook steeds meer biologisch vlees aan. Dus als je daar toch eenmaal loopt met je karretje…
Wij maakten vorig jaar de overstap naar De Groene Weg, zoals de biologische slager heet. We besloten minder vlees te eten, maar het vlees dat we aten, moest van goede biologische kwaliteit zijn. De supermarkt was veel te beperkt in de keuze. En omdat De Groene Weg ‘de buurman’ van de supermarkt is, was de overstap snel gemaakt. En het beviel ons direct. Een slager die kennis heeft van het vlees, en die vooral ‘lekker’ vlees verkoopt. Vlees waar nooit krachtvoer of antibiotica aan te pas is gekomen. Vlees van dieren die alle vrijheid en ruimte hebben gehad in hun leven. Vlees zonder e-nummers. Een slager die precies weet wat er gebeurd is met mijn stukje vlees. En die met alle plezier mijn bakjes vult. Ik vind het ontzettend jammer.
Dag Groene Weg-slager in Assen. We zullen af en toe de stap maken naar Groningen, maar waarschijnlijker zullen we nu nog minder vlees eten.
Eén liter afval per jaar. Deze hoeveelheid produceert Emily-Jane Lowe samen met haar man en 3 kinderen. Emily-Jane’s missie is zo min mogelijk afval produceren. Nu doe ik zelf ook erg mijn best met mijn tasjes en bakjes, en scheid ik ons afval waar mogelijk. Toch is mijn vuilnisemmer na twee weken wel stinkend vol. Hoe kan ik mijn afval nog verder verminderen? Ik wil worden als Emily!
Maar ik overtrof mijzelf: we hebben zitten smullen van heerlijk knapperige loempia’s vol groente. Het recept haalde ik van Smulweb: lees het 
Wist je dat duurzaam leven vaak zelfs geld oplevert? Sinds ik in augustus begon met mijn missie om stap voor stap duurzamer te leven, merk ik dat mijn geld veel langer in mijn portemonnee blijft zitten. Hoe? Omdat ik eerst nadenk voordat ik een product koop. Ik stel mezelf 2 vragen:
Ik vind het geweldig dat het deze mensen is gelukt hun duurzame organisatie op te starten, mede dankzij de steun van jou en mij.
Net terug van een vakantie in Suriname, realiseer ik me maar weer eens al te goed dat duurzaamheid niet vanzelfsprekend is. Niet hier in Nederland, en nog minder in Suriname. Zeven jaar geleden was ik voor het laatst in het prachtige land, en daardoor liep ik toch wel weer een kleine duurzame schok op. Want waar ik de afgelopen jaren veel veranderingen heb gezien in Nederland, loopt Suriname wat duurzaamheid betreft hopeloos achter. Ik hoopte op huizen met zonnepanelen, aangezien de zon er elke dag genadeloos schijnt en er vaak stroomstoringen zijn. Maar ik telde er twee, geplaatst op de daken van een gemeenschapsruimte van een dorpje in de binnenlanden van Suriname. Overdag is er dus volop schone stroom. Om het dorp echter ook ’s avonds van stroom te voorzien, ronkte tijdens die uren nog steeds een diesel slurpende generator.