So far, so good. Deze week alleen maar producten zonder verpakking gekocht. Niet zo heel moeilijk natuurlijk, want onze voorraadkast ligt nog vol. Toch begin ik al wel wat te missen. En chocola is daarvan een heel belangrijke. Een lekker stukje Tony Chocolonely ’s avonds bij een kopje thee, dat is mijn genietmomentje.
Zo’n lekker stuk chocola niet kunnen kopen, betekent natuurlijk niet dat ik het niet kan eten. Ik ga het gewoon zelf proberen te maken. Al jaren ligt er een pak cacao in de kast. (Kan dat eigenlijk wel bederven?) En met cacao moet ik toch chocola kunnen maken. Op internet hoefde ik niet lang te zoeken. Op de site van Chicks love food staat een geweldig recept met simpele ingrediënten: cacao, kokosolie en dadels. Voor de dadels ren ik even snel met mijn bakje naar de markt, de rest heb ik in huis. Een beetje smelten en mixen en de chocola kan opstijven in de vriezer. Krijg je al trek? Kijk dan snel op deze site. De meiden van Chicks Love Food hebben echt een goede smaak.
Hmmm, net stiekem alvast een stukje geproefd. Heerlijk!
Eén liter afval per jaar. Deze hoeveelheid produceert Emily-Jane Lowe samen met haar man en 3 kinderen. Emily-Jane’s missie is zo min mogelijk afval produceren. Nu doe ik zelf ook erg mijn best met mijn tasjes en bakjes, en scheid ik ons afval waar mogelijk. Toch is mijn vuilnisemmer na twee weken wel stinkend vol. Hoe kan ik mijn afval nog verder verminderen? Ik wil worden als Emily!
Maar ik overtrof mijzelf: we hebben zitten smullen van heerlijk knapperige loempia’s vol groente. Het recept haalde ik van Smulweb: lees het 
Wist je dat duurzaam leven vaak zelfs geld oplevert? Sinds ik in augustus begon met mijn missie om stap voor stap duurzamer te leven, merk ik dat mijn geld veel langer in mijn portemonnee blijft zitten. Hoe? Omdat ik eerst nadenk voordat ik een product koop. Ik stel mezelf 2 vragen:
Ik vind het geweldig dat het deze mensen is gelukt hun duurzame organisatie op te starten, mede dankzij de steun van jou en mij.
Net terug van een vakantie in Suriname, realiseer ik me maar weer eens al te goed dat duurzaamheid niet vanzelfsprekend is. Niet hier in Nederland, en nog minder in Suriname. Zeven jaar geleden was ik voor het laatst in het prachtige land, en daardoor liep ik toch wel weer een kleine duurzame schok op. Want waar ik de afgelopen jaren veel veranderingen heb gezien in Nederland, loopt Suriname wat duurzaamheid betreft hopeloos achter. Ik hoopte op huizen met zonnepanelen, aangezien de zon er elke dag genadeloos schijnt en er vaak stroomstoringen zijn. Maar ik telde er twee, geplaatst op de daken van een gemeenschapsruimte van een dorpje in de binnenlanden van Suriname. Overdag is er dus volop schone stroom. Om het dorp echter ook ’s avonds van stroom te voorzien, ronkte tijdens die uren nog steeds een diesel slurpende generator.
Het is al donker als ik aanbel. Betsy doet open en geeft me twee warme en heerlijk geurende bakjes. Inhoud: hutspot met verse worst. Nee, Betsy is niet mijn moeder, en ook geen restauranthoudster. Betsy woont in de buurt. Tot vandaag was ze nog een onbekende, nu behoort ze tot mijn favoriet koks van 
We komen net thuis met een krat vol boodschappen. We hebben weer eten voor de hele week. Maar dit keer heb ik nog iets extra’s gekocht: een voorgerecht, een hoofdgerecht en een nagerecht. Niet voor mezelf, maar voor een gezin dat dit jaar zelf niet bij machte is om een kerstdiner te koken. Dit is de actie Samen vieren we kerst van de Jumbo. Een mooi initiatief!