Deze week was ik jarig! Dit jaar zat ik niet vol spanning uit te kijken naar mijn cadeaus. Ik wist het al van te voren: ik krijg niks. Geen cadeau. Waarom? Omdat ik niks nodig heb. Simpel toch?
Nou ja, helemaal niks heb ik ook niet gehad. Ik weet dat niet iedereen het fijn vindt om met lege handen te komen. Dus maakte ik duidelijk dat ze geen geld aan me moesten uitgeven. En daar werd netjes gehoor aan gegeven. Ik kreeg een stekje uit de tuin, een vaas (die komt me bekend voor) met zelfgeplukte bloemen, een bon voor een gezellig dagje samen op pad, slaplantjes en een zelfgemaakt schilderijtje van het huis waar ik zo verliefd op ben.
Vooruit, één cadeautje
Alleen dochterlief was onwrikbaar. Geen cadeau is voor haar ondenkbaar. Ik had toch echt een nieuwe telefoonhoes nodig vond ze. En die zou zij voor mij kopen. Ik heb haar cadeau dankbaar in ontvangst genomen. En een beetje gelijk had ze ook: mijn oude viel van ellende uit elkaar en je moet je telefoon goed beschermen.
Sparen voor familie-uitje
Een aantal jaar geleden spraken we met onze familie af om elkaar geen (betaalde) cadeaus meer te geven op verjaardagen. Het geld dat we hiermee besparen storten we elke maand op een rekening en van dat bedrag gaan we (een beetje aangevuld) eens per jaar een lang weekend met z’n allen op stap. Dat is eigenlijk het leukste cadeau wat ik me kan wensen.

Maar dan ben ik er nog niet. Ik fiets door naar de Ekoplaza. Daar is meer keuze en zal ik zeker slagen verwacht ik. En dan is het toch schrikken, want heel veel is in plastic verpakt! Hoewel je hier zelf je noten kunt ‘tappen’, niemand vreemd opkijkt als je brood in je eigen zak stopt en groente en fruit los meeneemt, zijn al ‘mijn’ producten geplastificeerd: kaas, havermout, toiletpapier, rozijnen en koffie. Maar ik slaag hier wel voor de vleeswaren: leverpastei in een potje. Heb ik in ieder geval dochterlief tevreden gesteld. En de vleesvervangers uit de diepvries zitten ook alleen in karton.

Overzicht houden



Het kost me soms aardig wat moeite. Weggooien is niet makkelijk. Wat als ik spijt krijg? Maar van de meeste spullen die door mijn handen glijden had ik eerlijk gezegd geen flauw idee dat ik ze nog had. Pas op het moment dat ik ze uit de doos haal denk ik: o ja, dat heb ik ook nog. Dat is van toen, en toen. Om vervolgens een gevoel op te roepen die even snel weer verdwijnt op het moment dat ik de herinnering terug in de doos leg.


Goed nieuws uit Assen! Blik en drankkartonnen mogen sinds 2 mei bij ons in de oranje container, samen met het plastic afval. En dat betekent dat
Is het moeilijk om nog meer afval te scheiden? Helemaal niet. Maar voor wie het toch lastig vindt, heeft Assen speciale afvalcoaches in het leven geroepen, die de inwoners kunnen helpen met het sorteren van hun afval. En nog een extra motivatie: volgens de berekeningen zou het een besparing op de afvalstoffenheffing van zo’n 20 euro per huishouden gaan opleveren.


Zoveel te doen, ik heb nog zoveel te doen… dat denk ik elke dag. Hoewel ik dan niet gelijk denk aan ‘zwemmen in de stille oceaan’, zoals het Goede Doel ooit suggereerde. Maar wel aan lezen van boeken, schrijven van verhalen, plannen bedenken, kleding maken, yoga, mediteren, wandelen… Want aan het eind van elke dag kom ik telkens weer tot de conclusie dat ik al die dingen die ik graag wil doen, weer niet heb gedaan. Een dag is gewoon te kort.


Einde van de maand. Mooi moment om terug te kijken op de eerste maand van 2016, tevens de eerste maand van het jaar waarin ik niks heb gekocht. Wat heeft het me opgeleverd?