Niks kopen, een jaar lang. Dat plan bedacht ik nog zo even aan het einde van het jaar. Tot nu toe heeft het geen enkel probleem opgeleverd. Geen last van ‘aandrang’ gehad. Maar nu zit ik even te dubben: over drie dagen is dochterlief jarig en ik denk dat ze wel een cadeautje verwacht. Wat doe je dan als je niks wilt kopen?
Zelf maken
Een leuk idee is om iets zelf te maken: brei of haak een knuffel van wol die je nog hebt liggen, naai een portemonnee of een tas uit een kussensloop, creëer een armband of oorbellen van oude oorbellen/kettingen die je nog hebt liggen maar nooit draagt. Of maak een fotolijst waar je een leuke foto in doet. Nu ik zo op zoek ben, zie ik ook leuke tips van Jill (programma NPO Zapp), bijvoorbeeld zelf lipgloss maken. Mijn bijna 10-jarige zal daar vast en zeker blij mee zijn.
Geef een ervaring
Niks kopen betekent niet dat ik geen geld wil uitgeven. Meestal is dat een mooie bijkomstigheid, maar ik leg het vooral uit als ‘geen spullen kopen’. Hoe leuk is het om iemand een ervaring cadeau te doen: een slipcursus voor je man, een kookworkshop voor je moeder of een gezellige hightea voor een vriendin. Ook kinderen kun je verrassen met een workshop: koken, tekenen of schilderen, dansen, naaien of een theaterworkshop.
Geef iets dat je zelf niet gebruikt
Dat maakt altijd dat ik me een beetje schuldig voel. Alsof ik een krent ben. Maar heb je spullen in huis die je zelf niet gebruikt, dan kun je ze gerust weggeven. Wat moet je er anders mee doen? Weggooien? Dacht het niet. Het moet er natuurlijk wel ‘zo goed als nieuw’ uitzien. En let op dat je het niet teruggeeft aan degene van wie je het hebt ontvangen. Ik vond laatst op zolder een hele zak met ‘beeldjes’ van vroeger. Het zal me niet verbazen als daar nog iets bijzonders tussenzit, wat dochterlief graag op haar plank zet.
Verrassing
Ondertussen ben ik er al uit wat het gaat worden. Ik kreeg een mooie tip van een collega: een ervaring die ze niet snel zal vergeten. Wat het is, verklap ik nog niet. Mevrouw wordt tien jaar, en kan al lezen. Ook mijn blog.
Shame on me. De vriezer zit vast. Dichtgevroren. Reden: hij zit tjokvol. En omdat een van de lades niet meer goed dicht kon, heeft het ijs zich buiten de lades opgestapeld. Dat wordt dus een weekje ‘vrieseten’. En snel de diepvries ontdooien.
Hoe ontdooien
Waar dacht deze vogel aan? Mist hij de witte sneeuw die de afgelopen dagen Noord Nederland bedekte? De vogel was na zijn daad misschien opgelucht, wij schoten in de stress. Want vogelpoep is slecht voor je autolak. Gelukkig hebben we nog maar één auto, dacht ik nog. 
Kies je voor de wasstraat? Check of er in de buurt een is met het 
Goede voornemens. Doe jij daar aan? Ik wel. Hoewel ik niet altijd wacht tot 1 januari om een verandering in mijn leven door te voeren. Maar zo eind december denk ik automatisch wel meer na over het komend jaar. En stel ik me de vraag: wat zullen we volgend jaar anders doen? 
Op de valreep van 2015 schafte ik nog wel snel één ding aan: een naaimachine. Zelf kleding maken van kleding (recykleren) behoort niet tot mijn voornemens, maar tot mijn plannen. Maar daarover volgend jaar meer.
Met nog twee weken te gaan moeten we nu echt lootjes gaan trekken. Hoewel ik me verheug op het Sinterklaasfeest met het hele gezin, zit me dit jaar toch iets dwars. Ik weet namelijk niet wat ik op mijn verlanglijstje moet zetten. Want sinds ik het minimalisme in mijn leven heb geïntroduceerd, is me één ding wel heel duidelijk geworden: wat hebben we toch een troep in huis. Van onder tot boven, in elke la, op alle kastjes, overal ligt wat. En dan ben ik al aardig aan het opruimen geweest. Er lijkt geen einde aan te komen.
Flashback: Het is 2013. Ik loop al lang met het idee om mijn leven radicaal om te gooien. Ik wil duurzaam leven. Ik wil mijn impact op onze aardbol minimaliseren. Ik ben de consumptie- en wegwerpeconomie zat. Ik wil zonnepanelen op het dak, een zonneboiler, een waterbesparende douchekop, biologisch eten, minimaliseren, de auto de deur uit, afvalvrij leven, blikjes en rommel van de straat opruimen, duurzame kleding dragen enz. Ik wil een levensstijl waar ik volledig achter sta en trots op ben.
Ken je dat? Biologische komkommer in de supermarkt, maar verpakt. En daarnaast ligt de gewone komkommer, onverpakt. Gewone melk zit in een fles met statiegeld, biologische melk in een pak die in de grijze container verdwijnt. Het is steeds een moeilijke keuze: kies ik voor onverpakt of biologisch? Dat is best lastig voor iemand die én biologisch wil eten én zo min mogelijk afval wil produceren.
Wel is er steeds meer aandacht voor milieuvriendelijke verpakkingen. Denk daarbij aan hernieuwbare materialen zoals we die bij Bio+ nu ook al gebruiken voor groente- en fruitproducten. Hernieuwbare materialen zijn gemaakt van plantaardige materialen en dus niet meer van aardolie. 
Na een maand van minimalistisch leven zijn er wat ‘gaten’ in mijn huis gevallen. De kast op zolder is overzichtelijk, ik heb een werkplek zonder troep, de administratie is op orde, en in verschillende kasten is weer aardig wat ruimte. Daarnaast zit er nog geld in mijn portemonnee, want ik heb niks uitgegeven (behalve aan eten uiteraard). En goh, ik blijk wel vier aantekenboekjes te hebben. Vandaar dat ik nooit de juiste aantekeningen vind als ik ze nodig had. Wie opruimt, vindt nog eens wat.
Ik lig in bed en kijk tevreden rond in onze slaapkamer. Ik zie de foto die gemaakt is op onze trouwdag en aan de muur hangt een foto van onze stralende dochter. Ik vind het heerlijk hier. De ruimte straalt rust en geluk uit.
Ik wist wat er moest gebeuren. Ik wilde mijn leven niet meer opvullen met alleen maar materialisme. Ik wilde niet meer spullen kopen om me er vervolgens maar een paar dagen gelukkig door te voelen. Ik wilde het anders. Ik wilde meer verdieping. Ik wilde geen onnodige ballast meer om me heen. Stuk voor stuk heb ik alle accessoires en onnodige spullen in huis in dozen gezet. Elke kamer heb ik doorgespit, totdat ik niets meer vond dat geen waarde voor me had.
De slaapkamerdeur gaat zachtjes open. Het is mijn dochter van drie die vraagt of ze bij me mag liggen. “Tuurlijk schat”, antwoord ik haar, “hier is ruimte zat.” Terwijl ze haar tegen me aan nestelt, en ik mijn armen om haar heen sluit, weet ik het zeker. Hier kan geen enkele accessoire tegenop…
Vandaag ging dochterlief naar school met een extra schooltas. De stiften, knuffels en spelletjes die erin zitten zijn niet voor haarzelf, maar voor een ander kindje. Een meisje dat amper iets heeft, omdat ze alles wat ze ooit had, thuis moest achterlaten. Haar speelgoed, haar boekjes, haar knuffels. Hoe het meisje heet, weten we niet. Ze is een vluchteling, op weg naar een beter leven. Een leven zonder oorlog en geweld. “Ik zou Knuffie altijd meenemen”, had dochterlief vanochtend gezegd terwijl ze haar stoffige, vergeelde en half versleten lappenolifant tegen zich aandrukte. Knuffie is even oud is al zijzelf en ze zijn nog nooit een nacht gescheiden geweest. Bedachtzaam keek ze naar haar enorme berg knuffels op haar bed. Ze haalde er een paar tussenuit. Voor het meisje. Want ze moet er toch niet aan denken dat zij moet slapen zonder een knuffel.