Shame on me. De vriezer zit vast. Dichtgevroren. Reden: hij zit tjokvol. En omdat een van de lades niet meer goed dicht kon, heeft het ijs zich buiten de lades opgestapeld. Dat wordt dus een weekje ‘vrieseten’. En snel de diepvries ontdooien.
Niet dat eten uit de vriezer nu zo’n ramp is. Ik bewaar alleen eten in de vriezer als er nog een portie voor ons allemaal in zit én als het echt lekker was. Kleinere porties eten we altijd dezelfde week nog op.
Extra energieverbruik
Een vriezer vol ijs beperkt niet alleen de ruimte, maar vreet ook nog eens extra energie. Een ijslaag van 2 millimeter kost al snel zo’n 10% meer energie. Extra ijs ontstaat doordat watermoleculen in de lucht vastvriezen aan de koude delen van de diepvries. Zet daarom dus nooit warme bakjes in het vriesvak. Hier komt vaak nog damp vanaf en dat vriest weer makkelijk vast. Laat het eten dus eerst goed afkoelen. Ook een niet goed sluitende deur of lade kan de oorzaak zijn van extra ijsafzetting.
Hoe ontdooien
Hoe ontdooienEen diepvries ontdooien is niet zo moeilijk. Je haalt alle spullen eruit, bewaart ze in de koelkast/koeltas, je zet de vriezer uit, plaatst een handdoek onderin en wacht tot het gesmolten is. Alleen duurt dit proces vaak wat lang. En ik wil niet dat de inhoud van de vriezer ondertussen ontdooit. Er zijn snellere methodes, maar pas wel op dat je niks beschadigt aan de vriezer.
Zet een pan warm water onderin de vriezer, en doe de deur dicht. Het ijs zal sneller smelten. Blijf in de buurt, want kans op wateroverlast in de keuken is groot.
Vul een plantenspuit met heet water, en spuit rechtstreeks op de ijslaag.
Gebruik een föhn. Föhn rustig op de ijslagen, na zo’n 5 minuten beginnen ze al los te laten.
Bik met een houten lepel het ijs eraf. Persoonlijk ben ik hier geen voorstander van. De kans is groot dat je de vrieselementen beschadigt, omdat je toch wat kracht moet zetten.
Droog de vriezer goed na met een schone doek.
Wanneer je de producten terugplaatst, haal dan ook hier het overtollige ijs vanaf.
Onze vriezer is dus weer schoon. Omdat je eten ook in de vriezer niet voor eeuwig kunt bewaren, zetten we de kookvrije week net zo lang door tot alle bakjes leeg zijn. Klein nadeel: er zitten vooral bonen- en linzengerechten in de diepvries. Een hele week peulvruchten eten… Gij zijt gewaarschuwd.
Waar dacht deze vogel aan? Mist hij de witte sneeuw die de afgelopen dagen Noord Nederland bedekte? De vogel was na zijn daad misschien opgelucht, wij schoten in de stress. Want vogelpoep is slecht voor je autolak. Gelukkig hebben we nog maar één auto, dacht ik nog. 
Kies je voor de wasstraat? Check of er in de buurt een is met het 
Goede voornemens. Doe jij daar aan? Ik wel. Hoewel ik niet altijd wacht tot 1 januari om een verandering in mijn leven door te voeren. Maar zo eind december denk ik automatisch wel meer na over het komend jaar. En stel ik me de vraag: wat zullen we volgend jaar anders doen? 
Op de valreep van 2015 schafte ik nog wel snel één ding aan: een naaimachine. Zelf kleding maken van kleding (recykleren) behoort niet tot mijn voornemens, maar tot mijn plannen. Maar daarover volgend jaar meer.
Met nog twee weken te gaan moeten we nu echt lootjes gaan trekken. Hoewel ik me verheug op het Sinterklaasfeest met het hele gezin, zit me dit jaar toch iets dwars. Ik weet namelijk niet wat ik op mijn verlanglijstje moet zetten. Want sinds ik het minimalisme in mijn leven heb geïntroduceerd, is me één ding wel heel duidelijk geworden: wat hebben we toch een troep in huis. Van onder tot boven, in elke la, op alle kastjes, overal ligt wat. En dan ben ik al aardig aan het opruimen geweest. Er lijkt geen einde aan te komen.
Flashback: Het is 2013. Ik loop al lang met het idee om mijn leven radicaal om te gooien. Ik wil duurzaam leven. Ik wil mijn impact op onze aardbol minimaliseren. Ik ben de consumptie- en wegwerpeconomie zat. Ik wil zonnepanelen op het dak, een zonneboiler, een waterbesparende douchekop, biologisch eten, minimaliseren, de auto de deur uit, afvalvrij leven, blikjes en rommel van de straat opruimen, duurzame kleding dragen enz. Ik wil een levensstijl waar ik volledig achter sta en trots op ben.
Ken je dat? Biologische komkommer in de supermarkt, maar verpakt. En daarnaast ligt de gewone komkommer, onverpakt. Gewone melk zit in een fles met statiegeld, biologische melk in een pak die in de grijze container verdwijnt. Het is steeds een moeilijke keuze: kies ik voor onverpakt of biologisch? Dat is best lastig voor iemand die én biologisch wil eten én zo min mogelijk afval wil produceren.
Wel is er steeds meer aandacht voor milieuvriendelijke verpakkingen. Denk daarbij aan hernieuwbare materialen zoals we die bij Bio+ nu ook al gebruiken voor groente- en fruitproducten. Hernieuwbare materialen zijn gemaakt van plantaardige materialen en dus niet meer van aardolie. 
Na een maand van minimalistisch leven zijn er wat ‘gaten’ in mijn huis gevallen. De kast op zolder is overzichtelijk, ik heb een werkplek zonder troep, de administratie is op orde, en in verschillende kasten is weer aardig wat ruimte. Daarnaast zit er nog geld in mijn portemonnee, want ik heb niks uitgegeven (behalve aan eten uiteraard). En goh, ik blijk wel vier aantekenboekjes te hebben. Vandaar dat ik nooit de juiste aantekeningen vind als ik ze nodig had. Wie opruimt, vindt nog eens wat.
Ik lig in bed en kijk tevreden rond in onze slaapkamer. Ik zie de foto die gemaakt is op onze trouwdag en aan de muur hangt een foto van onze stralende dochter. Ik vind het heerlijk hier. De ruimte straalt rust en geluk uit.
Ik wist wat er moest gebeuren. Ik wilde mijn leven niet meer opvullen met alleen maar materialisme. Ik wilde niet meer spullen kopen om me er vervolgens maar een paar dagen gelukkig door te voelen. Ik wilde het anders. Ik wilde meer verdieping. Ik wilde geen onnodige ballast meer om me heen. Stuk voor stuk heb ik alle accessoires en onnodige spullen in huis in dozen gezet. Elke kamer heb ik doorgespit, totdat ik niets meer vond dat geen waarde voor me had.
De slaapkamerdeur gaat zachtjes open. Het is mijn dochter van drie die vraagt of ze bij me mag liggen. “Tuurlijk schat”, antwoord ik haar, “hier is ruimte zat.” Terwijl ze haar tegen me aan nestelt, en ik mijn armen om haar heen sluit, weet ik het zeker. Hier kan geen enkele accessoire tegenop…
Vandaag ging dochterlief naar school met een extra schooltas. De stiften, knuffels en spelletjes die erin zitten zijn niet voor haarzelf, maar voor een ander kindje. Een meisje dat amper iets heeft, omdat ze alles wat ze ooit had, thuis moest achterlaten. Haar speelgoed, haar boekjes, haar knuffels. Hoe het meisje heet, weten we niet. Ze is een vluchteling, op weg naar een beter leven. Een leven zonder oorlog en geweld. “Ik zou Knuffie altijd meenemen”, had dochterlief vanochtend gezegd terwijl ze haar stoffige, vergeelde en half versleten lappenolifant tegen zich aandrukte. Knuffie is even oud is al zijzelf en ze zijn nog nooit een nacht gescheiden geweest. Bedachtzaam keek ze naar haar enorme berg knuffels op haar bed. Ze haalde er een paar tussenuit. Voor het meisje. Want ze moet er toch niet aan denken dat zij moet slapen zonder een knuffel.