‘Ach ja, daar speelde ik vroeger altijd mee.’ ‘Oh wat leuk, dit poppetje maakte ik in groep 3.’ ‘O ja, deze beeldjes komen uit mijn letterbak.’ Herinneringen aan vroeger. Elke dag kom ik er wel een paar tegen. Dat krijg je als je de zolder aan het opruimen bent. En elke dag stel ik de vraag: houden of weggooien?
De zolder moet dringend worden opgeknapt. Het was de enige ruimte in huis waar we nog nooit iets hadden gedaan. Toen we hier kwamen wonen gingen alle dozen zonder omkijken van de ene zolder naar de andere. Nu moet de hoeveelheid ‘troep’ minstens gehalveerd worden. En dat levert een hele hoop herinneringen op.
Krijg ik geen spijt?
Het kost me soms aardig wat moeite. Weggooien is niet makkelijk. Wat als ik spijt krijg? Maar van de meeste spullen die door mijn handen glijden had ik eerlijk gezegd geen flauw idee dat ik ze nog had. Pas op het moment dat ik ze uit de doos haal denk ik: o ja, dat heb ik ook nog. Dat is van toen, en toen. Om vervolgens een gevoel op te roepen die even snel weer verdwijnt op het moment dat ik de herinnering terug in de doos leg.
Herinneringen bewaren
Herinneringen bewaren doe je niet in een doos op zolder, maar in je hoofd is de tip van Moeders Minimalisme. Ze maakt het nog even duidelijk: zou je bij brand echt dat handarbeidwerkje uit groep drie uit je huis halen? Nee, het is me duidelijk. Foto’s en brieven bewaar ik, samen met een paar bijzondere stukken. De rest gaat weg. Dat scheelt denk ik de helft van alle ‘troep’ op zolder.
Al heel lang wil ik zelf chocoladepasta maken. Maar hoe doe je dat? Toevallig vond ik hét recept dit weekend, terwijl ik op zoek was naar een taart om onze visite mee te verwennen. Deze taart bestaat voor 50 procent uit tongstrelende chocoladepasta: 
Hazelnoten zijn te klein. Naarstig zocht ik naar een oplossing: Een hamer? Een steen? Nee, dat geeft allemaal zo’n rommel. Wat te denken dan van de knoflookpers? Net zo handig te gebruiken als hazelnotenkraker.
De chocoladepasta gebruikte ik (helaas) in zijn geheel voor de vegan Hazelnotentaart, een recept uit het inspirerende en leuke boek van de Groene Meisjes. Het is uiteraard (want vegan) een recept zonder ei en boter. Naast meel en bakpoeder zit er appelmoes en melk in. En een beetje kokosbloesemsuiker. Appelmoes heb ik niet standaard in huis, dus schilde ik een appel uit de fruitmand en kookte deze totdat hij als moes uit elkaar viel. Net genoeg voor de cake. Ik blijf het bijzonder vinden dat je cake kunt maken zonder eieren en boter.
Goed nieuws uit Assen! Blik en drankkartonnen mogen sinds 2 mei bij ons in de oranje container, samen met het plastic afval. En dat betekent dat 
Is het moeilijk om nog meer afval te scheiden? Helemaal niet. Maar voor wie het toch lastig vindt, heeft Assen speciale afvalcoaches in het leven geroepen, die de inwoners kunnen helpen met het sorteren van hun afval. En nog een extra motivatie: volgens de berekeningen zou het een besparing op de afvalstoffenheffing van zo’n 20 euro per huishouden gaan opleveren.
Nu het weer echt op zomer begint te lijken, is het voor mij gedaan met de stamppot boerenkool. Hoe lekker ik het ook vind. Toch blijft stamppot nog wel een tijdje bij ons op het menu, maar dan eerder een lichtere variant. Zoals stamppot van raapstelen. En daar kan je eindeloos mee variëren.
4 grote aardappelen
Alsof de leggings van dochterlief weten dat de zomer eraan komt. De een na de ander heeft een gat. En uiteraard niet precies op een naad, zodat ik ‘m nog kan dichten, maar gewoon midden in de stof. Dus ging ik op zoek naar een idee voor hergebruik van legging met gaten. En ik vond deze plantenhanger.
Macramé is hip
Oorzaak van de branden is deels te wijten aan de ongelukjes die gebeuren bij boeren die hun kostgrondjes verbranden om de vruchtbare as te gebruiken voor hun rijstvelden. Dan gaat niet alleen hun eigen bos verloren, vaak secundair bos dat al een keer is aangeplant, maar gaat soms ook stukken primair bos (het oerbos) in vlammen op.
Zoveel te doen, ik heb nog zoveel te doen… dat denk ik elke dag. Hoewel ik dan niet gelijk denk aan ‘zwemmen in de stille oceaan’, zoals het Goede Doel ooit suggereerde. Maar wel aan lezen van boeken, schrijven van verhalen, plannen bedenken, kleding maken, yoga, mediteren, wandelen… Want aan het eind van elke dag kom ik telkens weer tot de conclusie dat ik al die dingen die ik graag wil doen, weer niet heb gedaan. Een dag is gewoon te kort.
