Vandaag begint ons avontuur. Een heel groot avontuur. We zijn sinds vanmiddag trotse eigenaar van een nieuwe huis! Nou ja… nieuw…. huis. Het heeft vier muren en een dak en het staat op een enorm stuk grond. Direct bewoonbaar is het echter nog niet. We noemen het voor de grap ‘ons bouwval’. Maar dat is ook niet helemaal waar. Want een bouwval heeft geen charme, en dat heeft dit huisje wel.
Deze tekening maakte manlief voor mijn verjaardag. Ik ben er al jaren verliefd op. Elke keer als ik er langs liep (meestal hardlopend) dacht ik: als dit ooit nog eens te koop komt…. Twee oude mensjes zaten regelmatig op het bankje voor het huis. Te genieten van de rust en het uitzicht. En wát voor uitzicht!
Duurzaam huis
En toen was het huis leeg en stond er een bord in de tuin: te koop. Manlief en ik hebben heel wat moeten wikken en wegen. Want wat doe je met zo’n huis op zo’n enorm stuk grond? Wat kan je ermee? Valt er van dit huis, met alle gaten en kieren een duurzaam huis te maken? Eigenlijk weten we het nog steeds niet. Maar het is wel ons droomhuis. In onze dromen zien we een prachtig opgeknapt en vooral duurzaam huis. Voorzien van duurzame elementen, gebouwd van duurzame materialen. Zonder elektriciteitsrekening, geheel zelfvoorzienend. Met een mega-moestuin en een romantisch appelhofje. De klompen in de schuur. We gaan het avontuur aan. En dat avontuur begint vandaag.
Op de helft van mijn plasticdieet. Thuis had ik ruzie, omdat ik geen rijstwafels had meegenomen én omdat ik op het punt stond om pannenkoeken zonder spek te bakken. Om maar even twee voorbeelden te noemen. Vanmiddag in de winkel keek ik verbaasd toen ik afrekende: dat was niet veel. Maar in mijn karretje zat ook niet veel. Want het meeste van wat ik normaal gesproken koop, is verpakt in plastic.
De vakantie staat voor de deur. Zal het plasticdieet moeilijker vol te houden zijn? Op vakantie valt het me altijd op dat de vuilniszak die naast de caravan staat, altijd zo snel vol is. Uiteraard hebben we geen voorraadkast in de caravan, maar het moet toch minder kunnen. Ik pak dus nog snel even wat eigen bakjes en tasjes in en ga alvast op zoek naar gezellige marktjes in de buurt. Ik heb een doel: Ook op vakantie ben ik plasticvrij!
Maar dan ben ik er nog niet. Ik fiets door naar de Ekoplaza. Daar is meer keuze en zal ik zeker slagen verwacht ik. En dan is het toch schrikken, want heel veel is in plastic verpakt! Hoewel je hier zelf je noten kunt ‘tappen’, niemand vreemd opkijkt als je brood in je eigen zak stopt en groente en fruit los meeneemt, zijn al ‘mijn’ producten geplastificeerd: kaas, havermout, toiletpapier, rozijnen en koffie. Maar ik slaag hier wel voor de vleeswaren: leverpastei in een potje. Heb ik in ieder geval dochterlief tevreden gesteld. En de vleesvervangers uit de diepvries zitten ook alleen in karton.
Overzicht houden
Het kost me soms aardig wat moeite. Weggooien is niet makkelijk. Wat als ik spijt krijg? Maar van de meeste spullen die door mijn handen glijden had ik eerlijk gezegd geen flauw idee dat ik ze nog had. Pas op het moment dat ik ze uit de doos haal denk ik: o ja, dat heb ik ook nog. Dat is van toen, en toen. Om vervolgens een gevoel op te roepen die even snel weer verdwijnt op het moment dat ik de herinnering terug in de doos leg.