Niks kopen dit jaar betekent ook dat ik geen kleding koop. Tot nu toe geen ramp, want ik zit er nog warmpjes bij. Maar de kleding in mijn kast is duidelijk niet van afgelopen seizoen. Hier en daar zie ik gaatjes, is een naadje los, ontbreekt een knoop, is de kraag versleten of is het gekrompen. Of ben ik gegroeid, dat laat ik in het midden. En ja, ik heb ook miskopen in de kast hangen. Zo goed als nieuw. Wat doe ik deze zomer met mijn garderobe?
Recept voor Fair Fashion
Het Fair Fashion Festival in Groningen afgelopen weekend zette me weer aan het denken. Vooral de lezing van Marieke Eyskoot van Talking Dress. Gaan voor Fair Fashion in plaats van Fast Fashion, dat is haar missie. Ze veegt de vloer aan met alle non-argumenten. 
Duurzame kleding duur? Het kost net zoveel als Fast Fashion, alleen betalen wij niet de prijs voor Fast Fashion, maar iemand anders in de wereld. Door onder andere te werken onder slechte arbeidsomstandigheden en voor een schamel loon. Minder kleding kopen slecht voor de economie? Er worden veel te veel kleren gemaakt voor veel te weinig mensen. We hebben een enorm overschot aan kleding. Er kan best iets minder gemaakt worden. Wij westerlingen gooien jaarlijks 7,5 kilo per persoon aan kleding weg. En meestal niet pas als ze tot op de draad versleten zijn. Haar recept voor Fair Fashion: koop minder, shop slim, was beter, ruil en deel en winkel eerlijk.
Wie wil kleding ruilen?
Dus wat ga ik doen als ik deze zomer toch mijn garderobe wil vernieuwen? Ik vind kledingruil tof, vooral als ik hoor hoeveel miskopen iedereen in de kast heeft hangen. Helaas liggen de ruilbeurzen in het noorden van het land niet echt voor het oprapen. Misschien organiseer ik er zelf een deze zomer! Dat is ook nog eens super gezellig. Ik ben benieuwd of iemand ervaring heeft met kledingruil, en er misschien zelf al eens een georganiseerd heeft. Alle advies is welkom! En als je wil komen, is dat uiteraard nog leuker!
Al heel lang wil ik zelf chocoladepasta maken. Maar hoe doe je dat? Toevallig vond ik hét recept dit weekend, terwijl ik op zoek was naar een taart om onze visite mee te verwennen. Deze taart bestaat voor 50 procent uit tongstrelende chocoladepasta: 
Hazelnoten zijn te klein. Naarstig zocht ik naar een oplossing: Een hamer? Een steen? Nee, dat geeft allemaal zo’n rommel. Wat te denken dan van de knoflookpers? Net zo handig te gebruiken als hazelnotenkraker.
De chocoladepasta gebruikte ik (helaas) in zijn geheel voor de vegan Hazelnotentaart, een recept uit het inspirerende en leuke boek van de Groene Meisjes. Het is uiteraard (want vegan) een recept zonder ei en boter. Naast meel en bakpoeder zit er appelmoes en melk in. En een beetje kokosbloesemsuiker. Appelmoes heb ik niet standaard in huis, dus schilde ik een appel uit de fruitmand en kookte deze totdat hij als moes uit elkaar viel. Net genoeg voor de cake. Ik blijf het bijzonder vinden dat je cake kunt maken zonder eieren en boter.
Goed nieuws uit Assen! Blik en drankkartonnen mogen sinds 2 mei bij ons in de oranje container, samen met het plastic afval. En dat betekent dat 
Is het moeilijk om nog meer afval te scheiden? Helemaal niet. Maar voor wie het toch lastig vindt, heeft Assen speciale afvalcoaches in het leven geroepen, die de inwoners kunnen helpen met het sorteren van hun afval. En nog een extra motivatie: volgens de berekeningen zou het een besparing op de afvalstoffenheffing van zo’n 20 euro per huishouden gaan opleveren.
Nu het weer echt op zomer begint te lijken, is het voor mij gedaan met de stamppot boerenkool. Hoe lekker ik het ook vind. Toch blijft stamppot nog wel een tijdje bij ons op het menu, maar dan eerder een lichtere variant. Zoals stamppot van raapstelen. En daar kan je eindeloos mee variëren.
4 grote aardappelen
Alsof de leggings van dochterlief weten dat de zomer eraan komt. De een na de ander heeft een gat. En uiteraard niet precies op een naad, zodat ik ‘m nog kan dichten, maar gewoon midden in de stof. Dus ging ik op zoek naar een idee voor hergebruik van legging met gaten. En ik vond deze plantenhanger.
Macramé is hip
Oorzaak van de branden is deels te wijten aan de ongelukjes die gebeuren bij boeren die hun kostgrondjes verbranden om de vruchtbare as te gebruiken voor hun rijstvelden. Dan gaat niet alleen hun eigen bos verloren, vaak secundair bos dat al een keer is aangeplant, maar gaat soms ook stukken primair bos (het oerbos) in vlammen op.
Zoveel te doen, ik heb nog zoveel te doen… dat denk ik elke dag. Hoewel ik dan niet gelijk denk aan ‘zwemmen in de stille oceaan’, zoals het Goede Doel ooit suggereerde. Maar wel aan lezen van boeken, schrijven van verhalen, plannen bedenken, kleding maken, yoga, mediteren, wandelen… Want aan het eind van elke dag kom ik telkens weer tot de conclusie dat ik al die dingen die ik graag wil doen, weer niet heb gedaan. Een dag is gewoon te kort.
